Een levertransplantatie is vaak de enige oplossing voor mensen die een slecht functionerende lever hebben door ziekte of alcoholisme. De lever is een vitaal orgaan en zonder de lever kunnen we niet leven.
Zo zorgt de lever voor:
- Opslag van vitamines en de bouwstoffen van ons lichaam
- Het zorgt voor de stolfactoren in het bloed
- De lever zorgt voor een optimale afbraak van rode bloedcellen
- De lever maakt giftige stoffen minder giftig en scheidt ze zo af in de urine
Levertransplantaties zijn een redelijk nieuw fenomeen. De eerste succesvolle levertransplantatie vond plaats in 1967 maar de operatie zelf wordt pas vaak gebruikt sinds 1983.
De lever is technisch gezien moeilijker om te transplanteren dan de nier. Het slaagpercentage is ook niet zo hoog als bij andere operaties, maar er komt steeds meer verbetering in. Dat wil zeggen betere manieren om afstoting van de nieuwe lever te voorkomen, betere methodes om de donorlever te bewaren en om de geschikte donor te vinden. Door deze factoren neemt het slaagpercentage van een levertransplantatie alleen nog maar meer toe.
Door de lever te transplanteren, kan de patiënt (als de operatie geslaagd is) weer een normaal leven leiden. De donorlever kan afkomstig zijn van een overleden donor (vaak zijn overleden donoren overleden tijdens een ongeluk en moeten de donororganen zo snel mogelijk verwijderd worden om de versheid te garanderen) of van een familielid of kennis die opgegeven heeft een donor te willen zijn. Ook dan kan er een stuk van de lever (de donor hoeft dan niet overleden te zijn) getransplanteerd worden.
Soms kan het zijn dat de lever na de transplantatie opzwelt omdat het in een lichaam terecht is gekomen dat eerst een slechte leverfunctie had. Aangezien het een slechte leverfunctie had, moet het lichaam nog aan de nieuwe (en goedwerkende) lever wennen.
Na een transplantatie bestaat er altijd een kans dat het lichaam het donororgaan afstoot. Jammer genoeg is deze kans reëel en kan je daar als patiënt het beste rekening mee houden. Het is wel zo dat leverweefsel van een familielid minder snel afgestoten wordt.
alcoholisme, donor, lever, levertransplantatie, leverziekte, operatie Levercirrose is de vernietiging van normaal leverweefsel, waardoor littekenweefsel ontstaat rond het functioneel leverweefsel.
Levercirrose kan veel oorzaken hebben:
• Overmatig alcoholgebruik: meest voorkomende oorzaak
• Bepaalde geneesmiddelen
• Langdurige leververvetting
• Eiwittentekort
• Blootstelling aan bepaalde chemische stoffen
• Chronische hepatitis B of hepatitis C
• Auto-immuunziekten, Ziekte van Wilson, hemochromatose, enz.
Levercirrose vergroot het risico op de ontwikkeling van een levertumor.
Levercirrose komt vooral voor in de leeftijdsgroep van 45 tot 65 jaar. Het is er zelfs de derde doodsoorzaak, na hartziekten en kanker.
Levercirrose ontstaat zeer geleidelijk. Veel mensen met cirrose lijken jarenlang gezond, zeker als het een lichte vorm is. Symptomen die in het begin van de aandoening opduiken, zijn onder meer verminderde eetlust (vaak met ondervoeding als gevolg), zwakte, enz.
Daarna treden symptomen op als te hoge bloeddruk, spataderen in de slokdarm, opgezette buik (ten gevolge van ascites of buikvocht) en oedeem aan de benen.
In de eindfase ontstaan sufheid, verwardheid of zelfs coma. De opgezette buik heeft regelmatig puncties nodig. De slokdarm kan scheuren ten gevolge van de spataderen en zo hevige bloedingen veroorzaken.
Levercirrose is onomkeerbaar, wat betekent dat de afgestorven cellen niet meer terugkomen. Als de cirrose het gevolg is van overmatig alcoholmisbruik en de patiënt stopt met drinken, houdt de vorming van nieuw littekenweefsel meestal wel op. Reeds gevormd littekenweefsel in de lever blijft bestaan. Verder kan de patiënt enkel gezond gaan eten en vitaminesupplementen nemen.
Als de levercirrose te ver gevorderd is, kan een levertransplantatie nog uitkomst bieden. Maar dan nog zal men de onderliggende oorzaak moeten behandelen of de cirrose zal zich opnieuw ontwikkelen in de nieuwe lever.
alcohol, alcoholisme, lever, levercirrose