Tag

Diep-veneuze trombose, gevaarlijke stolling van het bloed

Een diep-veneuze trombose doet zich voor wanneer bloed van vloeibare toestand overgaat in een solide toestand, oftewel stolt. Wanneer dit bloedstolsel zich voordoet in een grote ader, spreken we van een diep-veneuze trombose.

Een diep-veneuze trombose (DVT) doet zich meestal voor in de bovenbenen of het bekken.

Gevolgen diep-veneuze trombose

Het is belangrijk om te weten dat DVT niet in alle gevallen gevaarlijk is. Het is zelfs perfect mogelijk een kleine DVT te hebben, zonder er hinder van te ondervinden.

De aandoening kan gevaarlijk of zelfs dodelijk zijn als het stolsel zo groot wordt dat een obstructie ontstaat in een van de belangrijkste aders –vooral de aders die bloed van het hart naar de longen voeren.

Longembolie

Een bloedklonter kan ontstaan in de bovenbenen of in de kuitspieren na een lange periode van inactiviteit.

Bij het plots rechtstaan, verhoogt de bloedstroom in de ader en hierdoor kan de klonter (of een deel hiervan) afbreken en richting het hart vloeien. Wanneer de klonter zijn weg verder zet naar de longen, spreken we van een longembolie.

Langeafstandsvluchten

Waarom verhogen langeafstandsvluchten het risico op DVT? Eerst en vooral is de lucht enorm droog in vliegtuigen en is de kans op dehydratatie daarom ook groot. In geval van dehydratatie wordt het bloed dikker dan normaal en verhoogt hierbij de kans op het ontstaan van bloedklonters.

Daarnaast zijn de mogelijkheden tot rondlopen in een vliegtuig ook enorm beperkt. Een krappe zitpositie kan tot gevolg hebben dat het bloed op bepaalde plaatsen trager stroomt, wat op zijn beurt tot het vormen van klonters kan leiden.

Tags , , , , ,

Diep-veneuze trombose: gevaarlijke bloedklonter

Diep-veneuze trombose (DVT)  is een bloedklonter in een diepe ader, vaak die van onze onderbenen. Dit bloedstolsel kan ervoor zorgen dat onze bloedcirculatie belemmerd wordt. Een belangrijke complicatie is het losschieten van het stolsel naar het hart of de longen (longembolie).

Oorzaken diep-veneuze trombose

- Een van de belangrijkste oorzaken van diep-veneuze trombose is een verminderde bloeddoorstroming. Bedlegerigheid, een gipsverband of een lange vliegtuigreis zijn maar enkele voorbeelden van situaties waarin onze bloeddoorstroming vertraagt of vermindert.
- Beschadigde aderwand door een ontsteking of wonde. Ook na een operatie kan de aderwand beschadigd geraken waardoor het risico op het ontwikkelen van DVT stijgt.
- Risicofactoren zoals roken, erfelijke aanleg, overgewicht, kanker, leeftijd (hoe ouder, hoe groter het risico),…

Symptomen diep-veneuze trombose

Diep-veneuze trombose uit zich in een aantal typische klachten. Toch wil dit niet zeggen dat er altijd symptomen gepaard gaan met de aandoening. Soms zijn er namelijk slechts vage of helemaal geen klachten.

De belangrijkste symptomen bij DVT zijn:
- Zwelling
- Pijn
- Verkleuring op de plaats van het stolsel
- De zone waarin het stolsel zich bevindt voelt warmer aan

Vaststellen van DVT

Echografisch kan diep-veneuze trombose makkelijk vastgesteld worden. Meer bepaald het Doppler-onderzoek (of Duplex-onderzoek) meet de stroomsnelheid van het bloed door middel van geluidsgolven.  Wanneer de stroomsnelheid sterk afneemt, kan er een vermoeden van een bloedklonter zijn. Vaak wordt dan nog een CT-scan gemaakt om de diagnose te bevestigen. Ook door middel van een bloedonderzoek (D-dimeertest) kan men nagaan of er in het bloed afbraakstoffen aanwezig zijn die wijzen op een bloedklonter.

Behandeling diep-veneuze trombose

De behandeling hangt af van de plaats en de uitgebreidheid van de bloedklonter. In sommige gevallen kiest men enkel voor het gebruik van steunkousen of een windel. Wel wordt er altijd orale antistollingsmedicatie toegediend.

Bij ernstigere gevallen zal men altijd chirurgisch ingrijpen, omdat DVT kan leiden tot longembolie wanneer het stolsel naar de longen schiet. Hierbij gaat men via de lies een katheter inbrengen met antistollingsmedicatie. Een andere vorm van chirurgie is het plaatsen van een metalen filter in de onderste holle ader, dat de klonter zal opvangen wanneer deze losschiet.

Tags , , , , ,

Wat is bloed?

Bloed bestaat uit:

- Plasma. Plasma is het meest aanwezig in bloed. 95% van het plasma bestaat uit water. Verder bestaat het uit proteïnes, hormonen, antilichamen en voedingsstoffen.
- Rode bloedcellen. 40% van het bloed bestaat uit rode bloedcellen. Het bloed kleurt rood door de hemoglobine in de rode bloedcellen. Rode bloedcellen worden aangemaakt en afgebroken in het beenmerg. De taak van de rode bloedcellen is zuurstof brengen van de longen naar de rest van het lichaam.
- Witte bloedcellen. Slechts 1% van het bloed bestaat uit witte bloedcellen. Die zijn goed voor infecties en aanvallen van bacteriën en virussen te voorkomen. Witte bloedcellen leven zeer kort: slechts enkele dagen tot maximum een week. Als je een infectie in het lichaam hebben zullen er meer witte bloedcellen aanwezig zijn in je bloed.
- Bloedplaatjes. 5 tot 7% van het bloed bestaat uit bloedplaatjes. Die zorgen ervoor dat je bloed stolt als je een snee hebt.

Wat zijn bloedtypes?

Bloedtypes zijn de types van bloed die afhankelijk van persoon tot persoon verschillen. Als je een verkeerde bloedtransfusie toegediend krijgt zullen je rode bloedcellen klonteren. Daarom wordt ook bij een zwangere vrouw steeds een bloedtest gedaan om te voorkomen dat er een strijd ontstaat tussen het bloed van de baby en het bloed van de moeder.

Rode bloedcellen hebben proteïnen op hun oppervlakte. Die worden ook antigenen genoemd. Het plasma in het bloed heeft antilichamen die bepaalde antigenen aanvallen. Afhankelijk van de antigenen in de rode bloedcellen zal je een bloedgroep hebben:

- Bloedgroep A heeft A antigenen op de rode bloedcellen en B antilichamen op het plasma
- Bloedgroep B heeft B antigenen op de rode bloedcellen en A antilichamen op het plasma
- Bloedgroep AB heeft A en B antigenen op de rode bloedcellen en geen antilichamen op het plasma
- Bloedgroep O heeft geen antigenen op de rode bloedcellen en A en B antilichamen op het plasma
- Rhesus + heeft rhesus antigenen op de rode bloedcellen
- Rhesus - heeft geen rhesus antigenen op de rode bloedcellen

Zo ontstaan de bloedgroepen: A+, A-, B+, B-, AB+, AB-, O+, O-.

Hoe wordt bloed aangemaakt?

Het bloed wordt aangemaakt in het beenmerg als je een goede voedingsgewoonte hebt en veel vitaminen inneemt. Via stamcellen in het beenmerg wordt het bloed aangemaakt.

Enkele weetjes

- Als je weinig rode bloedcellen hebt zullen je nieren een hormoon aanmaken dat ervoor zorgt dat je beenmerg rode bloedcellen maakt.
- Je bloed stolt doordat bloedplaatjes samenkomen op de snee en plakkerig worden.
- Je bloeddruk is niet enkel afhankelijk van hoe snel je hart pompt, maar ook van hoe smal je slagaders zijn.

Tags , , ,

Bloedonderzoek, test van je bloed

Bloedtests zijn nodig voor het stellen van verschillende diagnoses. Hoe dit in zijn werk gaat, wordt hier kort belicht.

Hoe verloopt een bloedtest?

Om te beginnen moet even vermeld worden dat er gebruik gemaakt wordt van enerzijds het plasma (het vloeibare gedeelte) en anderzijds van het serum (het vloeibare gedeelte dat overblijft na het stollen van het bloed bij bijvoorbeeld een wonde). Dat laatste kan gebruikt worden in chemische testen en in onderzoek naar de werking van het immuunsysteem. Dan zijn er nog de bloedcellen, die later besproken worden.

Bloed wordt soms afgenomen door een prikje in de vinger, zoals bij onderzoek naar diabetes, maar wordt meestal afgenomen uit een ader.

In de meeste gevallen wordt bloed getrokken uit een ader, en gewoonlijk ter hoogte van de elleboog. Wanneer bloed getrokken wordt uit een ader, gebeurt dat doorgaans uit de pols. Dat kan een stuk ongemakkelijker aanvoelen dan ter hoogte van de elleboog, omdat hier meer zenuwen samenkomen.

Veel mensen hebben moeite met het idee of zicht van naalden en kunnen zich slap voelen. Dat kan verholpen worden door te zitten of te liggen tijdens het bloedprikken. Als je je nog steeds slap voelt, meld dit dan meteen aan de persoon die de test uitvoert.

Wat wordt juist in het bloed onderzocht?

In het bloed vind je drie soorten cellen terug: de rode bloedcellen, de witte bloedcellen en de bloedplaatjes.

- Rode bloedcellen:
Een voorbeeld van testen met rode bloedcellen zijn de hemoglobinetest, wat de concentratie aan hemoglobine (wat zuurstof vervoert in je lichaam) onderzoekt. Een hematocriettest meet het volume dat de rode bloedcellen inneemt in het bloed. Wie bijvoorbeeld relatief weinig rode bloedcellen heeft, zou kunnen lijden aan bloedarmoede. Een hoog aandeel aan rode bloedcellen daarentegen, kan dehydratatie betekenen ten gevolge van bijvoorbeeld diarree of een operatie. Dit zijn uiteraard maar enkele voorbeelden van de tests die ze op bloed uitvoeren, om nog maar te zwijgen van de vele diagnosen die ermee bevestigd of uitgesloten kunnen worden.

- Witte bloedcellen:
Het aantal witte bloedcellen kan een aanwijzing zijn van meerdere aandoeningen. Een hoog aantal kan bijvoorbeeld een symptoom zijn van een bacteriële infectie, kanker, malaria of zelfs stress. Het aantal witte bloedcellen kan dalen door onder andere een defect aan het auto-immuunsysteem of een virale infectie.

- Bloedplaatjes:
Bloedplaatjes vormen de basis van het gestolde bloed dat zich vormt bij een wonde. Een te laag aantal bloedplaatjes kan tot gevolg hebben dat je bloed minder goed stolt, wat gevaarlijke gevolgen kan hebben. Dit kan meerdere oorzaken hebben, variërend van virale infecties tot het ondergaan van chemotherapie.

Een hoog aantal bloedplaatjes maakt je dan weer kwetsbaar voor bloedklonters. Dat kan veroorzaakt worden door bijvoorbeeld leukemie.

Tags , ,

Wat is thalassemie?

Thalassemie is een aandoening die ontstaat door een erfelijke verandering van het ‘hemoglobine’: de rode bloedkleurstof in de rode bloedcellen. Hemoglobine neemt zuurstof op en laat het weer los. De erfelijke verandering leidt tot een verstoring van de functie van het hemoglobine. Hierdoor ontstaat een chronische bloedarmoede. Vaak hebben thalassemiepatiënten ook skeletafwijkingen. De behandeling met bloedtransfusies kan ijzerstapelingsziekte tot gevolg hebben. Er zijn twee hoofdvormen van thalassemie: a-thalassemie en b-thalassemie.

Symptomen

Als gevolg van bloedarmoede kan de patiënt zich moe en lusteloos voelen en de huid bleker worden. De patiënt raakt snel buiten adem en heeft soms last van hartkloppingen. Het beenmerg vergroot, dit kan leiden tot een verdikking van het gezicht en de schedel. Ook de lever en de milt kunnen vergroten, wat kan resulteren in een verdikt onderlichaam.

Thalassemie kan leiden tot een miskraam, vaak treden de symptomen pas op als kinderen 3 tot 18 maanden oud zijn. Ze zijn bleek, eten en slapen niet goed en geven soms over. Zonder behandeling ligt de levensverwachting tussen 1 en 8 jaar. Als gevolg van de ernstige bloedarmoede heeft het kind last van groeistoornissen, overmatige mergontwikkeling en misvormingen van het beendergestel. Kinderen met thalassemie zijn erg vatbaar voor infecties.

De ziekte komt hoofdzakelijk voor bij mensen uit het Middellandse-Zeegebied en het Nabije en het Verre Oosten. Jaarlijks worden wereldwijd ongeveer 100.000 baby’s met de aandoening geboren. Eén op de zeven Aziaten is drager van de ziekte.

Behandeling

Thalassemie is een ongeneeslijke ziekte. Sommige behandelingen kunnen de verschijnselen en complicaties wel bestrijden:

- Een bloedtransfusie kan de bloedarmoede bestrijden.
- Door de talrijke transfusies en de verhoogde bloedafbraak bestaat het gevaar dat ijzer zich in het lichaam ophoopt, waardoor het hart en de lever beschadigd kunnen raken. Om dit tegen te gaan wordt via een draagbare injectiepomp op batterijen deferoxamine langzaam aan het lichaam toegediend. Het ijzer wordt via de urine afgevoerd.
- Een beenmergtransplantatie biedt misschien de enige kans op genezing. Dit is een gecompliceerde ingreep die grote risico’s met zich meebrengt en slechts wordt aanbevolen als alle andere behandelingen niet aanslaan.
- Een ijzerarm dieet kan helpen omdat de verhoogde bloedafbraak ervoor kan zorgen dat ijzer zich in het lichaam ophoopt. Een teveel aan ijzer kan hart- en leverbeschadiging veroorzaken.

Tags , , ,

Wat is een bloedklonter?

Een bloedklonter ontstaat wanneer een “vreemd” obstakel, zoals een luchtbel of een stukje gestold bloed, in je aders rondzwemt. Wanneer dit obstakel in een bloedvat verstrikt geraakt, kan het je bloedsomloop blokkeren. Dit noemt men embolie. Dit is gevaarlijk, omdat je lichaam via je bloed zuurstof rondbrengt naar je ledematen en organen. Wanneer een embolie de bloedtoevoer naar een belangrijk orgaan verhindert, zal het orgaan niet meer werken. Wanneer de embolie de weg naar je hersenen, je longen of je hart blokkeert, spreken we van een medisch noodgeval.

Wat kan een embolie veroorzaken?

- Vet
De obstakels die een embolie kunnen veroorzaken, noemen we “vreemde lichamen”. Hiermee bedoelen we alle stoffen of dingen die misschien wel deel uitmaken van je lichaam, maar die niet in je bloedsomloop horen te zitten. Een voorbeeld: wanneer een van je grootste beenderen, zoals je dijbeen, gebroken is, kunnen er vanuit die breuk deeltjes vet vrijkomen, die dan in je bloedsomloop terecht kunnen komen. Vet kan ook in je bloed geraken na ernstige brandwonden, of als complicatie na een operatie.

- Gestold bloed
Een embolie kan ook veroorzaakt worden door gestold bloed. Je bloed bevat elementen die het kunnen doen stollen of klonteren. Dit is bijvoorbeeld noodzakelijk om een hevige bloeding te doen stoppen, zoals wanneer je je gesneden hebt. Wanneer het bloeden dan stopt, wordt de bloedklonter “ontmanteld”. Er bestaan echter aandoeningen, zoals hartziekten en hoge bloeddruk, waarbij zich bloedklonters vormen ook wanneer er nergens een bloeding te bespeuren valt. Deze klonters worden niet ontmanteld, maar blijven door je bloedbanen rondwaren. Zo kunnen zij een embolie veroorzaken. Zo’n bloedklonter wordt ook wel trombose genoemd.

- Cholesterol
Een derde soort van vreemde lichamen is cholesterol. Mensen die lijden aan aderverkalking (of atherosclerose) lopen een hoger risico op embolie door cholesterol. Het gaat hier dan om kleine stukjes cholesterol die zich losmaken van de wand van een bloedvat en zo een bloedbaan blokkeren.

- Luchtbellen
Een laatste soort obstakel is een luchtbel of andere gasbel. Embolie door gasbellen is komt in het bijzonder voor bij diepzeeduikers die te snel boven komen. Het snelle drukverschil zorgt ervoor dat belletjes stikstof zich in de bloedbanen duwen.

Tags , , ,

Hemofilie of bloederziekte

Hemofilie is een erfelijke aandoening van de bloedstolling. Dat betekent concreet dat je bloed minder snel stolt en je na een verwonding langer zal bloeden. Hoe gevaarlijk de ziekte is, hangt af van de graad waarin je hemofilie hebt. De ziekte kan tot op heden niet genezen worden, maar je kan wel al het mogelijke doen om er oud mee te worden. Wat hemofilie juist is en hoe je het adequaat kan behandelen, kan je hier lezen.

Wat is hemofilie?

Hemofilie is een erfelijke stoornis in de bloedstolling, omdat bepaalde stollingsfactoren ontbreken. Er zijn twee types hemofilie: bij type A is er een tekort aan stollingsfactor XIII, en bij type B aan factor IX. Type A komt het meeste voor.

Bijna uitsluitend mannen krijgen hemofilie. Vrouwen zijn slechts drager van de aandoening. Het blijft niettemin een redelijk zeldzame ziekte (ongeveer 1/10000).

Genezen kan nog altijd niet maar je kan de ziekte wel behandelen. Je moet de ziekte ook behandelen: onbehandeld kan het leiden tot bloedarmoede en indirect zelfs tot de dood.

Hemofilie is een levenslange aandoening. Het is echter wel zo, dat de bloedingen minder frequent worden met ouder worden. De juiste redenen daarvoor zijn niet bekend, maar men denkt dat het te maken heeft met het feit dat je de conditie beter gaat begrijpen en erop in leert spelen.

De eerste tekens

De eerste tekens van hemofilie worden meestal duidelijk vanaf het moment dat het kind begint te kruipen of lopen. Kinderen vallen en verwonden zich dan al wat makkelijker. Zwellingen en erge pijn zijn de eerste tekens dat het om een bloeding gaat.

Met het groeien, leer je een bloeding zelf herkennen. Nog voor er een zwelling optreedt, zou je een ‘raar gevoel’ waarnemen.

Verschillende graden van hemofilie

Je kan hemofilie hebben als een milde of matige aandoening, maar in zijn ernstige vorm is het heel wat gevaarlijker.

- Als je een milde vorm van hemofilie hebt, zal je enkel problemen met bloedingen ondervinden in geval van een operatie of ongeluk.
- Bij een matige vorm van de aandoening kan je al bloedingen hebben bij kleinere verwondingen.
- Mensen met een ernstige vorm van hemofilie krijgen gemakkelijk en regelmatig zelfs spontane bloedingen, zonder dat er een verwonding aan voorafgaat.

Behandeling

Zoals al gezegd werd, is er geen genezing mogelijk en heb je hemofilie voor het leven. Je kan de aandoening echter wel behandelen in de mate van het mogelijke, om de gevolgen en risico’s te minimaliseren.

De behandeling bestaat uit injecties met de stollingsfactor waaraan een tekort is. Zo worden bloedingen voor een deel voorkomen. Als er toch een bloeding optreedt, kan deze ook behandeld worden op dezelfde manier.

Tags , ,

Oorzaak en behandeling van een bloedneus

Iedereen heeft wel al eens een bloedneus gehad. Bloedneuzen zijn doorgaans onschuldig, maar kunnen soms ook wijzen op een ernstig medisch probleem. Met een bloedneus hoef je ook niet meteen naar de dokter te gaan. Je kunt het meestal zelf oplossen.

De meeste neusbloedingen ontstaan in het neustussenschot of septum nasi. Dat is de halfharde wand die twee neuskanalen van elkaar scheidt. Dat neustussenschot bevat bloedvaatjes die gemakkelijk breken bij een slag op de neus, neuspeuteren of het snuiten van de neus.  Deze neusbloeding komt dus vooraan in  de neus voor. Het bloed loopt uit de neus en kan aan een kant van de neus voorkomen  of aan twee kanten.

De bloedneuzen die achteraan in de neus voorkomen, zijn zeldzamer. In dit geval vloeit het bloed naar de keel, zelfs als de persoon zit of staat. Dit type bloedneus heeft meteen medische verzorging nodig.

Oorzaak

De oorzaak van een bloedneus is meestal  een gesprongen bloedvaatje. Maar het kan ook zijn dat de binnenkant van de neus is uitgedroogd. Een  droog klimaat of een verwarmde binnenlucht kunnen ertoe leiden dat de neusmembranen uitdrogen en er harde korstjes ontstaan. Die kunnen prikken en beginnen bloeden.

Verkoudheden, medicatie, allergieën en een calciumtekort zijn andere oorzaken van een bloedneus. Je kunt ook een bloedneus krijgen als je je erg hoog bevindt. In uitzonderlijke gevallen kan een bloedneus wijzen op kanker,  hoge bloeddruk, een bloedziekte of een aandoening van de slagaders.

Patiënten met de ziekte van Rendu-Osler-Weber, een erfelijke aandoening, hebben ook vaak last van bloedneuzen. Hierbij ontstaan er directe verbindingen tussen de aders en de slagaders.

Behandeling

Mensen met lage neusbloedingen kunnen best rechtop gaan zitten en de neusvleugels 10 minuten lang hard samenknijpen. Je kunt een ijszak tegen je neus of wangen leggen. Controleer dan of je neus nog steeds aan het bloeden is. Als dat zo is, moet je je neusvleugels nog eens 10 minuten samendrukken.

Als de bloedneus het gevolg was van uitdroging, adem dan stoomlucht in. Als het bloeden gestopt is, kun je vaseline in de neus aanbrengen, zodat verdere bloedingen voorkomen worden. Als het bloeden gestopt is, moet je 12 uur lang geen zware fysieke activiteiten ondernemen. Snuit je neus ook niet, want dan kan je bloedklontertjes loswrikken en kan het bloeden opnieuw beginnen.

Als het bloeden niet stopt na een halfuur, ga dan naar een dokter. Als het bloed in je keel loopt, gaat het misschien wel om een neusbloeding. Als je meer dan een keer per week last hebt van een bloedneus, ga dan ook eens langs bij de dokter.

Als je vaak een bloedneus hebt,kan een cauterisatie een uitweg bieden. Dat is een lichte chirurgische ingreep waarbij weefsels verbrand worden en je neus niet meer gaat bloeden.

Tags , ,

Leukemie, kanker in het bloed

De term leukemie dekt alle verschillende vormen van bloedkanker oftewel kanker van de witte bloedcellen. Leukemie is een naam die uit het Grieks komt en letterlijk ‘wit bloed’ betekent. Het lichaam maakt dan te veel witte bloedcellen aan. Daardoor wordt de balans tussen de rode en de witte bloedcellen verstoord en kunnen er problemen optreden met de organen.

Symptomen

Mensen die aan leukemie lijden, zijn vaak heel vermoeid. Ze zijn ook vatbaarder voor ziektes en infecties. Hun weerstand is minder goed. Ze hebben vaak last van buitensporig bloedverlies en worden snel ziek.

Leukemie kan dodelijk zijn. Patiënten sterven soms aan interne bloedingen die verhinderd worden door bloedplaatjes. Door hun verzwakte weerstand kan ieder virus hen al fataal zijn.

Oorzaken

Over de oorzaken van leukemie is niet veel bekend. Patiënten sterven soms aan interne bloedingen die normaal gezien verhinderd worden door de bloedplaatjes. Er bestaan een aantal erfelijke vormen van leukemie. Risicofactoren bij de ontwikkeling van leukemie zijn blootstelling aan chemicaliën, bepaalde medicijnen, toxines en straling.

Als een patiënt aan leukemie lijdt, worden er in zijn lichaam te veel witte bloedcellen aangemaakt. Daardoor wordt de balans tussen de rode en witte bloedcellen verstoord en kunnen er problemen ontstaan met het beenmerg. Leukemiecellen kunnen dan verschillende organen binnendringenen aantasten. De lever en de milt kunnen dan vergroten, waardoor er problemen optreden met de organen.

Tags , , ,

Wat betekent bloed in de urine?

De wetenschappelijke benaming van bloed in de urine is hematurie. Als er bloed zit in je urine, is deze bruin, roze of rood gekleurd. De kleur is onder meer afhankelijk van de hoeveelheid bloed en zuurgraad van de urine. Hematurie kan pijnlijk of pijnloos zijn.

Zit er maar heel weinig bloed in je urine, dan is dat met het blote oog niet te zien. Daarbij komt dat urine ook rood of bruin kan kleuren door bepaalde voeding of medicijnen. Denk maar aan rode bietjes. Bloed in de urine is vaak het gevolg van een afwijking in de urinewegen, zoals de blaas en de nieren. Er kan ook iets mis zijn met de prostaat.

Mogelijke oorzaken van bloed in de urine:

- Ontstekingen (blaas-, nierbekken-, prostaat-, of nierfilterontsteking)
- Nierstenen
- Cystenieren
- Interne verwondingen
- Menstruatiebloed
- Bilharzia (parasitaire infectie)
- Goedaardige tumoren
- Blaas- of nierkanker

Het is aan te raden naar je huisarts te gaan. Bloed in de urine kan namelijk zowel een symptoom zijn  van een onschuldige aandoening als van een ernstige ziekte als kanker.

Tags , ,