Tag

Teennagelinfectie, als je teennagel ontstoken is

Dikke en weinig fris uitziende teennagels komen vaak voor, maar kunnen soms zeer lastig en beschamend zijn. Ongeveer 10% van de bevolking heeft wel eens teennagelproblemen ondervonden. Gelukkig zijn er voldoende oplossingen om dit probleem op te lossen.

Oorzaken

Vaak is de oorzaak een fysieke aandoening, waardoor de teennagel rond de verwonding gaat ontsteken. Daarom komen teennagelproblemen veel voor bij bv. voetbalspelers of ballerina’s. Een andere veel voorkomende infectie is een gevolg van schimmels. Ze zijn uiterst besmettelijk en worden meestal verkregen op openbare plaatsen (bv. zwembad). Gesloten schoenen (waardoor de temperatuur rond de voet hoger is) moedigen ze aan om te overleven. Teennagelinfectie is een gevolg wanneer de schimmel onder de nagel groeit. De kans hierop is groter indien bv. het uiteinde van de nagel zelf beschadigd is, als je lijdt aan diabetes of als je gewoonweg ouder bent. In ergere gevallen vermenigvuldigt de schimmel zich en verspreidt hij zich over verschillende tenen.

Oplossingen

Artsen en apothekers raden vaak benzalkonium chloride aan. Dit middel zorgt ervoor dat schimmels en bacteriën afsterven. Het is vooral belangrijk geduldig te zijn tijdens de behandeling, want deze duurt minstens 3 maanden. Het kan namelijk 18 maanden duren vooraleer een teennagel helemaal vervangen is door een nieuwe.

In sommige gevallen kan de arts helpen. Er zijn een aantal zeer nuttige behandelingen, maar het nadeel is dat deze vrij langdurig zijn, soms bijwerkingen hebben en bij bepaalde schimmels niets uithalen. Om deze laatste reden zal de dokter eerst een staaltje schimmel door het laboratorium laten onderzoeken om te weten of de behandeling succesvol kan zijn. Ook dit onderzoek neemt tijd in. De resultaten zijn meestal pas na 3 weken beschikbaar.

Behandelingen door een dokter kunnen twee dingen inhouden. Ten eerste kan hij een bepaalde verf voorschrijven, die je op geregelde momenten moet aanbrengen op de aangetaste nagel. Deze behandeling kan tot een jaar duren. De tweede mogelijkheid is het slikken van medicijnen. Deze behandeling is korter, maar geeft je meer kans op negatieve bijverschijnselen.

Tags , , , ,

Het verschil tussen een virus en een bacterie

Een virus kan je niet zien met het blote oog. Virussen moeten een gastcel aanvallen en het mechanisme ervan overnemen. Zo kunnen ze zichzelf verspreiden in het lichaam van de mens. De gastcellen hebben genetisch materiaal (DNA of RNA) en een beschermlaagje. Virussen moeten doorheen dat beschermingslaagje geraken. Daardoor zullen ze vaak slijmerige cellen aanvallen die gemakkelijker indringbaar zijn.

Een bacterie is een cel die zichzelf kan splitsen en voortplanten. Bacteriën kunnen van vorm veranderen en zichzelf onderverdelen. Bacteriën vind je overal, zowel in als buiten het lichaam. Vaak zijn bacteriën niet schadelijk en zelfs nuttig voor de mens. Soms vallen ze ons wel aan of zijn ze slecht voor ons als ze op de verkeerde plaats in het lichaam terecht komen.

Hoe geraak je geïnfecteerd?

Een infectie met een virus of een bacterie gebeurt op dezelfde manier. Dit zijn enkele mogelijke manieren waarop je besmet geraakt:

- door dicht bij iemand te staan die hoest of niest
- door iemand een hand te geven
- door voedsel met de handen aan te raken
- door contact met iemand anders zijn lichaamsvloeistoffen (bijvoorbeeld tranen of bloed)

Hoe voorkom je een infectie?

Enkele gemakkelijke handelingen zorgen ervoor dat je een infectie kan voorkomen:

- je handen regelmatig wassen
- als je iemand een hand hebt gegeven ervoor zorgen dat je erna niet je ogen of neus aanraakt
- groenten en vlees apart bewaren na het koken
- vlees goed doorbakken

Zelfs al let je op deze richtlijnen, dan nog kan je gemakkelijk besmet geraken.

Hoe behandel je een infectie?

Bij een infectie met een bacterie kan de dokter antibiotica voorschrijven. Die doodt de bacterie die de oorzaak was van de ziekte. Om de juiste bacterie te vinden zal de dokter soms vragen een urinestaal te geven. Die wordt in het labo onderzocht zodat men de juiste bacterie vindt.

Bij een virus zal het eigen immuunsysteem de ziekte moeten uitschakelen. Een antibioticum helpt immers niet tegen een virus. Soms bestaan er wel vaccinaties tegen bepaalde virussen. Zorg ervoor dat je zeker niet overbodig antibiotica inneemt bij een virus, want anders zal die enkel minder effectief worden in situaties waar je echt antibiotica nodig hebt. Je kan je lichaam helpen met het uitschakelen van een virus door:

- veel water te drinken
- thuis te blijven zodat je anderen niet infecteert maar er ook voor zorgt dat je zelf niet met andere virussen of bacteriën geïnfecteerd geraakt
- een pijnstiller nemen

Tags , , ,

Het gevaar van bronchiolitis voor zuigelingen

Elk jaar worden in België en Nederland duizenden baby’s het slachtoffer van bronchiolitis. De ziekenhuizen hebben vooral in het najaar hun handen vol om deze infectie te verzorgen. Bronchiolitis lijkt op het eerste zicht een onschuldige kinderziekte, maar dat is het zeker niet. Kinderen die in het ziekenhuis terecht komen omwille van bronchiolitis, hebben één à drie procent kans op een fatale afloop.

Wat houdt bronchiolitis juist in?

Bronchiolitis verwijst naar een acute virale infectie van de lagere luchtwegen. Bronchiolitis wordt bij jonge kinderen in de meeste gevallen veroorzaakt door het respiratoir syncytieel virus (RSV), een verkoudheidsvirus. Het virus groeit in het slijmvlies tussen neus- en keelholte en reikt dan verder uit naar de luchtwegen. De eerste symptomen worden drie tot vijf dagen na de besmetting zichtbaar.

Hoe kan je bronchiolitis herkennen?

Het startpunt bij bronchiolitis is dikwijls een gewone verkoudheid: lichte koorts, hoesten en neusloop. Doordat het RSV-virus zich gaat verspreiden in de luchtwegen, leidt dit tot ademhalingsproblemen voor de zuigeling. De ademnood gaat vaak samen met eet- en drinkmoeilijkheden. Snakken naar adem en een piepende, snelle ademhaling zijn geen ongewone verschijnselen.

Hoe wordt bronchiolitis behandeld?

Veel ouders zijn ongerust wanneer ze de verslechterde ademhaling van hun kindje horen. Hoewel deze infectie gevaarlijk is voor baby’s, is het niet nodig om risico’s te nemen en onmiddellijk naar de spoedafdeling te gaan. In het ziekenhuis lopen jonge kinderen immers het gevaar om ook met andere virussen in contact te komen. Meestal kan de ziekte dan ook thuis behandeld worden.

Voorlopig bestaat er nog geen vaccin tegen bronchiolitis. Je doet er goed aan een (kinder)arts te raadplegen. De gebruikelijke manier is dat de arts kinesitherapiesessies aanraadt om de luchtwegen terug vrij te maken. De baby geneest meestal na zo’n vijf tot tien dagen. De kans op hoesten blijft wel nog twee à drie weken aanhouden.
Hoe kan je bronchiolitis bij jouw kindje vermijden?

De tijdspanne tussen oktober en maart wordt omschreven als de epidemische periode. In deze periode worden heel veel zuigelingen getroffen door bronchiolitis. Er bestaan een aantal tips om het risico op besmetting te verminderen:

- Zorg ervoor dat je kind niet in de nabijheid komt van verkouden of grieperige personen.
- Was je handen voor je het kindje aanraakt.
- Ontsmet af en toe het speelgoed van de baby.
- Zorg ervoor dat de baby zo weinig mogelijk in rokerige ruimtes komt.

Daarnaast bestaat er een preventieve behandeling die de kans op hospitalisatie en de ernst van de symptomen doet verminderen. Het gaat hierbij om een periodieke inspuiting van Palivizumab. Dat is een humaan antilichaam die baby’s beschermt tegen bronchiolitis. Deze behandeling is uitermate nuttig voor premature baby’s, omdat zij een hoger risico lopen op bronchiolitis.

Tags , , , ,

Ringworm, een besmettelijke schimmelinfectie

Ringworm is een schimmelinfectie die leidt tot uitslag op je huid. Deze infectie komt relatief vaak voor en is eerder vervelend dan gevaarlijk. In tegenstelling tot wat men vroeger dacht, wordt de ziekte niet veroorzaakt door wormen. Een schimmelinfectie als ringworm gedijt het beste op vochtige plaatsen, zoals de huid tussen je tenen en op je hoofd, maar het kan over je hele lichaam voorkomen. Hieronder lees je meer over ringworm.

Wat zijn de symptomen van ringworm?

Wanneer de schimmel zich tussen je tenen nestelt, spreken we van zwemmerseczeem. Dit leidt tot uitslag en kleine kloven in je huid en kan hevig jeuken. Op je hoofd veroorzaakt ringworm haarverlies en het loskomen van huidvlokken, wat op netelroos lijkt. Wanneer de infectie elders op je huid voorkomt, is zij zeer gemakkelijk te herkennen. Je huid jeukt en vertoont een of meer cirkelvormige plekken. Het centrum van de cirkel is meestal niet aangetast. Dit verklaart de term ringworm. Ringvormige plekken die elkaar raken, zullen samen een grotere plek vormen. Naast deze huidplekken kan je ook last krijgen van kleine rode bultjes en blaren. Wanneer de kringen op je huid groter worden, betekent dit dat de infectie zich uitbreidt.

Is ringworm besmettelijk?

Ringworm staat bekend als een besmettelijke vorm van uitslag. Je kan ringworm oplopen wanneer je huid in direct contact komt met een besmette huidplek van een ander. Je kan de infectie ook oplopen door de handen aan te raken van een besmette persoon die tevoren aan zijn of haar uitslag gekrabd heeft. Een rechtstreekse aanraking van een besmet object kan je ook met ringworm opzadelen. Ten slotte kan de ziekte doorgegeven worden van dieren op mensen. Huisdieren en boerderijdieren kunnen dus drager zijn van de schimmel.

Hoe behandel je ringworm?

Er bestaan meerdere behandelingen om ringworm te genezen. Anti-schimmelcrèmes of lotions kan je zo bij de apotheker verkrijgen. Je arts kan je ook specifieke crèmes en zalven voorschrijven. Dergelijke zalven en crèmes moet je enkele weken aanbrengen, tot de schimmel volledig verdwenen is. Wanneer de ringworm zich op je hoofdhuid nestelt, helpen deze middeltjes niet. In dat geval zal je orale medicatie moeten innemen.

Tags , , ,

De ziekte van Lyme, het zware gevolg van een tekenbeet

Een tekenbeet lijkt vrij onschuldig, maar kan toch verregaande gevolgen hebben. De ziekte van Lyme of Lymeziekte is een gevaarlijke infectieziekte die best zo snel mogelijk behandeld wordt.

Symptomen

De eerste drie dagen tot drie weken kunnen zich de volgende symptomen voordoen:

- Rode ringvormige huiduitslag op de plek waar je gebeten bent
- Vermoeidheid
- Neerslachtigheid
- Lichte koorts en rillingen
- Hoofdpijn

Dit is het eerste en minst erge stadium van de ziekte. De huiduitslag verdwijnt doorgaans na een paar dagen maar de andere symptomen kunnen blijven aanhouden. Na een paar weken tot maanden treedt het tweede stadium in. Die wordt gekenmerkt door:

- Neurologische stoornissen
- Pijn en krachtverlies in armen en benen
- Artritis
- Spierverlamming in aangezicht
- Hartaandoeningen
- Hersenvliesontsteking

Als de bacterie niet behandeld wordt, kan na jaren nog een derde stadium optreden. Dat wordt gekenmerkt door:

- Neurologische problemen
- Huidletsels

Oorzaak

De ziekte van Lyme wordt veroorzaakt door een bacterie die de teken dragen, de spirogaat Borrelia burgdorferi. Je kunt de ziekte dus oplopen na een tekenbeet. De teek zou de bacterie wel pas overdragen als hij al bloed gezogen heeft. Als je de teek binnen de paar uur kunt verwijderen, is de kans op besmetting dus heel klein.

Behandeling en preventie

Er bestaat nog geen vaccin tegen de infectie. Bij de ziekte van Lyme is het belangrijk er vroeg bij te zijn. Al vanaf het eerste stadium wordt de patiënt behandeld met antibiotica.

Als je een tekenbeet hebt, verwijder de teek dan zo snel mogelijk. Hoe langer de teek op de huid zit, hoe groter de kans op besmetting met de bacterie die de ziekte verwekt. Probeer de teek niet te verdoven met alcohol of andere middelen.

Verwijder de teek met een pincet dat je bij de apotheker koopt. Trek hem er in een ruk uit, maar draai er niet aan. De kans is dan groot dat de kop van de teek onder de huid blijft zitten. houd de dagen en weken erna in de gaten of je een van de symptomen vertoont. Als dat zo is, neem dan contact op met de de dokter dan.

Tags , , , ,

Tbc, zware infectieziekte

De infectieziekte tuberculose of tbc is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door de bacterie Mycobacterium tuberculosis. De laatste jaren werd er over de hele wereld een stijging van het aantal tbc-gevallen vastgesteld, ook in Europa. Tbc is tegenwoordig heel goed te behandelen met antibiotica.

Een tbc-besmetting gebeurt via de lucht. Als besmette personen spreken, hoesten of niezen, brengen ze de bacterie over. De bacterie valt de longen aan en veroorzaakt een kleine ontsteking.  Bij gezonde mensen blijft het daarbij, maar mensen met een zwakke weerstand worden er ziek door.
Verschijnselen

De ontsteking kan zich bij mensen met een zwakke weerstand verder uitbreiden en tbc-bacteriën komen zo via de bloedbaan ook in andere organen terecht. De belangrijkste symptomen van longtuberculose zijn aanhoudend hoesten, zweten, pijn in de borstkas, bloed ophoesten en gezichtsverlies

Risicogroepen

In westerse landen treft de ziekte vooral ouderen. Maar in Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ontwikkelingslanden komt de ziekte nog steeds vaker voor. Daar zijn vooral jongvolwassenen het slachtoffer. Jonge vrouwen (tot 45 jaar) lopen nog meer risico dan mannen.

Tbc komt de laatste jaren terug meer voor, wat te wijten is aan de wijde verspreiding van HIV. HIV-patiënten lopen een groter risico op besmetting dan andere mensen. In westerse landen komt de ziekte vooral voor bij daklozen, drugsverslaafden en asielzoekers.

Behandeling

Als men na onderzoek van de fluimen tuberkelbacteriën gevonden heeft, is een patiënt besmettelijk. Men spreekt dan van een open longtuberculose. Als de andere organen zijn aangetast of patiënten een gesloten longtuberculose hebben, zijn ze doorgaans niet besmettelijk.

Tbc is helemaal geneesbaar. De behandeling duurt ongeveer een half jaar. De patiënt krijgt antibiotica toegediend, maar als de bacterie hiertegen resistent is moet men de behandeling aanpassen. Het tbc-vaccin beschermt vooral tegen zware complicaties als hersenvliesontsteking.

Tags , , ,

Longontsteking, ernstige infectie van de longen

Een longontsteking of pneumonie is een ontsteking van de longblaasjes en het omliggende longweefsel. Het kan veroorzaakt worden door bacteriën, virussen en chemische stoffen. Pneumonie is in de meeste gevallen goed te behandelen, maar kan  vaak ook gevaarlijk zijn.

Primaire pneumonie

Primaire pneumonie ontstaat zonder dat er een zichtbare aanleiding voor is. Meestal is er wel sprake van een algeheel verminderde weerstand. Aan een pneumonie die thuis of binnen 72 uur na de opname in een ziekenhuis ontstaat, liggen andere micro-organismen  aan de basis dan een pneumonie die zich openbaart na 72 uur in het ziekenhuis.
Bij een patiënt bij wie na 72 uur in een ziekenhuis longontsteking ontstaat, spreken we van een ziekenhuisinfectie. Er is een kans dat hier resistente ziekenhuisbacteriën de oorzaak zijn. 5% van alle ziekenhuispatiënten wordt getroffen door zo’n longontsteking. Bij patiënten met een sterk verminderde weerstand kan de pneumonie een opportunistische infectie inhouden, een infectie ten gevolge van een verminderde afweer en een verzwakt immuunsysteem.

Secundaire pneumonie

Primaire afwijkingen in de longen of in de luchtwegen gaan soms vooraf aan een longontsteking. Dat is een secundaire pneumonie.  Secundaire pneumonie wordt onder meer veroorzaakt door:

-    Slijmophoping in de luchtwegen bij mensen die niet genoeg doorademen of slijm ophoesten. Kan voorkomen na een operatie of na een periode van bedlegerigheid
-    Vernauwing van de luchtwegen  ten gevolge van onder meer tumorgroei  astma of COPD (rokerslong) of inademing van een vreemd voorwerp.
-    Aangetast luchtwegslijmvlies door virussen of door inwerking van chemische of fysische irritantia (prikkelende stoffen).
-    Longembolie
-    Stuwing in de longvaten door hartfalen.

Verschijnselen

- Koorts, soms hoge koorts voorafgegaan door rillingen.
- Hoesten  en pijn in de borst.
- Opgeven van etterig sputum.
- Kortademigheid en een snelle ademhaling.
- Cyanose of blauwzucht door het wegvallen van een deel van de longen .
- Pijn bij het ademhalen in de borst.
- Koortsuitslag,  komt vooral voor bij een acuut verloop zoals bij de lobaire longontsteking.

Een ernstige pneumonie kan vergezeld gaan van een septische shock, die het gevolg is van een begeleidende bloedvergiftiging (sepsis) waardoor vaatverwijding optreedt.

Diagnose

De diagnose stelt men op basis van:

- Het klinische beeld
- Auscultatie en percussie van de borstkas
- Thoraxfoto: de ontstekingsreactie staat in contrast met het luchthoudende longweefsel. Op de thoraxfoto kan je duidelijk een lobaire pneumonie of een bronchopneumonie herkennen. Een lobaire pneumonie is  een longkwab (of meerdere longkwabben) die in zijn geheel ontstoken is . Een luchtpijptak met omliggend weefsel is ontstoken. Hoe meer longweefsel ontstoken is , des te acuter het ziektebeeld. Vooral een lobaire pneumonie kan zeer heftig verlopen. Kinderen en bejaarden behoren tot de risicogroepen.
- Sputumonderzoek: microscopisch onderzoek van het slijm dat je ophoest. Het sputum moet worden afgenomen voordat de patiënt met antibiotica is begonnen.
- Bloedonderzoek: bloed wordt getest op de toename van witte bloedcellen, CRP, een eiwit dat in het bloed aanwezig is tijdens acute ontstekingen. Serologisch onderzoek om aanwezigheid van antistoffen in het bloed aan te tonen (in verband met de diagnostiek legionella, chlamydia en myoplasma). De uitslag volgt pas na een paar weken.
- Urineonderzoek: urinesneltest voor legionellabacteriën

Behandeling

Ter behandeling van pneumonie wordt meestal een beroep gedaan op antibiotica. Daarmee begint men meteen na het stellen van de diagnose, ook al is de verwekker nog niet bekend. Daarbij gaat men af op het moment waarop de pneumonie ontstaan is.

Tags , ,

Alles over hepatitis C

Hepatitis C is een virale infectie van de lever die veroorzaakt wordt door het hepatitis C-virus (HCV). De aandoening kan ook veroorzaakt worden door verkeerd of overmatig gebruik van drugs of medicatie, alsook geboren afwijkingen.

Omschrijving

Hepatitis is een virale leveraandoening die kan voorkomen in verschillende vormen (A, B, C, …). De oorzaken kunnen variëren van virussen tot aangeboren aandoeningen. Hepatitis C is een van de meest voorkomende vormen van hepatitis en is, in tegenstelling tot wat velen denken, een groter publiek probleem dan hepatitis B.
Deze chronische aandoening veroorzaakt op lange termijn levercirrose. Maar ook verschillende kankers worden in verband gebracht met hepatitis C.

Hepatitis C heeft verschillende genotypen, deze zijn genummerd. Voor de behandeling is het erg belangrijk dat het juiste type geweten is. In Europa en de VS komen vooral typen 1 en 3 voor. In Japan komen genotypen 1 en 2 het meest voor, terwijl in het Midden-Oosten type 3 het meest voorkomt.

Oorzaken

De besmetting van hepatitis C gebeurt meestal door drugsgebruikers die naalden uitwisselen en zo de ziekte van iemand anders over krijgen. Ook mensen die zich laten tatoeëren met vuile naalden lopen groot risico de ziekte op te lopen. Hoewel de ziekte hoogstwaarschijnlijk seksueel overdraagbaar is, komt dit in de praktijk slechts zelden voor.

Symptomen

Maar liefst 80% van de dragers van het hepatitis C-virus hebben geen symptomen. De symptomen die ze dan krijgen lijken erg veel op een gewone griep. Deze patiënten krijgen op termijn wel chronische symptomen zoals levercirrose en kanker.

Diagnose en behandeling

Men gaat na wanneer je precies besmet zou zijn geraakt. Dit kan bijvoorbeeld door een wonde of wanneer je bent geprikt met een naald. Daarna moet een bloedtest uitwijzen of je besmet bent.

De behandeling bestaat vooral uit het afwachten op symptomen, veroorzaakt door een zieke lever. Pas als dit voorkomt kan dit symptoom worden behandeld. Er is dus geen eenduidige behandelingsmethode die voor alle patiënten geldt.

Preventie

Er is op dit moment geen vaccinatie tegen hepatitis C beschikbaar, in tegenstelling tot de bestaande inentingen tegen type A en B. Als preventie kan je best uitkijken wanneer je in contact komt met mensen die hepatitis C hebben. Vermijd contact met verwondingen en zorg dat deze voldoende afgedekt zijn. Er is nog geen zekerheid of de ziekte seksueel overdraagbaar is maar vermoed wordt van wel.

Tags , , , ,

Wat is de veteranenziekte?

De veteranenziekte is een ernstige bacteriële infectie van de luchtwegen veroorzaakt door de bacterie genaamd Legionella pneumophilia.

Deze ziekte werd bekend toen er in 1976 in de Verenigde Staten veel mensen ineens ziek werden.  Ze kregen allemaal last van de ademhalingswegen, zo erg zelfs dat ze allemaal een longontsteking kregen en niet op de antibiotica regeerden die normaal dient om longontstekingen te bestrijden.  Uiteindelijk, toen alles onderzocht was, bleek dat er een bacterie verantwoordelijk was voor deze uitbraak van ziekte: de Legionella pneumophila. De bacterie plantte zich voort in het systeem van de airconditioning van het hotel waar de mensen verbleven.

Oorzaken

Je kan de veteranenziekte oplopen bij waterreservoirs (denk daarbij aan airconditioning, zwembaden,…) waarbij het water ook nog eens in nevel verspreid wordt. Ook meren en beekjes kunnen de bacterie huisvesten.  De besmetting gebeurt door het uitademen van druppeltjes waarin de bacterie ook zit. De ziekte is niet overdraagbaar tussen mensen (er is dus geen direct besmettingsgevaar).

Sommige mensen zijn vatbaarder voor de veteranenziekte:

- Rokers
- Mensen met een chronische longziekte
- Mensen die medicijnen krijgen die het immuunsysteem onderdrukken
- Mensen met een hartkwaal, nierziekte of kanker zijn ook vatbaarder voor de veteranenziekte

Symptomen

De symptomen van de veteranenziekte komen overeen met de symptomen van veel ziekten van de ademhalingswegen. Dat maakt de diagnose er wel moeilijker op. De symptomen zijn:

- Hoesten (vooral een droge hoest)
- De patiënt heeft een hoge koorts
- De patiënt rilt veel
- Diarree
- Kortademigheid
- Pijn op de borstkas
- Misselijk zijn
- Veel zweten
- Veel last van hoofdpijnen hebben
- Moeten overgeven
- Pijn in de buik
- Soms hoest de patiënt fluimen met bloed op

Diagnose

Zoals we al gezegd hebben, is de diagnose veteranenziekte moeilijk te stellen omdat het veel symptomen gemeen heeft met andere ziekten van de luchtwegen. Ga sowieso naar de dokter wanneer de ziekte erger wordt en wanneer er een erge koorts optreedt. De ziekte wordt vaak veel erger tijdens een periode van ongeveer vier dagen.

Tags , , ,

Wat is Hepatitis?

Hepatitis is een erg besmettelijke aandoening waarbij de lever ontstoken is. De oorzaken kunnen variëren van virussen, medicatie tot giftige stoffen.

Omschrijving

Bij hepatitis is er een onderscheid tussen de virale en niet-virale infectie. Virale hepatitis kan acuut zijn maar ook chronisch. Wanneer de aandoening acuut toeslaat zijn de symptomen meteen zichtbaar en verergeren ze snel. Bij een chronische aandoening bouwt de ziekte zich geleidelijk op en heeft de patiënt langdurig last van zijn symptomen.

Oorzaken

Hepatitis komt voor in verschillende vormen, deze vormen hebben een eigen naam en eigen symptomen en oorzaken.

Hepatitis A is een vorm die het meest voorkomt bij kinderen in ontwikkelingslanden. Maar de aandoening komt steeds vaker voor bij volwassenen in onze contreien. Het virus wordt vermoedelijk verspreid via uitwerpselen. Deze kunnen dan onrechtstreeks voedsel besmetten. Mensen die dit opeten hebben binnen 2 tot 6 weken de eerste symptomen van de ziekte. Hepatitis is een acute aandoening.

Hepatitis B is de meest ernstige vorm van de ziekte. De aandoening wordt voortgebracht door seksueel contact, bloedtransfusie of wanneer iemand in aanraking komt met besmet bloed zoals bij tatoeages of piercings. Ook door zwangerschap wordt de ziekte overgedragen van moeder op kind. De aandoening is in 90% van de gevallen acuut. In het andere geval veroorzaakt de ziekte op lange termijn levercirrose of kanker.

Hepatitis C
is een aandoening die alleen door contact met bloed kan doorgegeven worden. De incubatietijd bedraagt 5 tot 10 weken. Meestal is het een chronische ziekte maar in ongeveer 15 % van de gevallen kan de ziekte acuut zijn.

Hepatitis D
is een vorm van de ziekte die bijna enkel bij drugsgebruikers die naalden hanteren. De ziekte kan je doorgeven wanneer je drager bent van het hepatitis B virus. De ziekte kan zowel acuut als chronisch zijn.

Hepatitis E lijkt erg veel op hepatitis A maar wordt veroorzaakt door een ander virus. De aandoening is acuut en, indien niet behandeld, erg gevaarlijk. De ziekte komt vaak voor rond de Indische Oceaan.

Andere vormen van hepatitis kunnen veroorzaakt zijn door alcoholmisbruik, overmatig drugsgebruik of verkeerd gebruik van bepaalde medicamenten. Bij deze vormen is er geen virus dat de ziekte veroorzaakt maar is de lever beschadigd door een van de bovengenoemde stoffen.

Symptomen

Wanneer hepatitis acuut toeslaat zijn de symptomen gelijkaardig aan die van een gewone griep. De patiënt heeft koorts, misselijkheid, buikpijn, diarree en voelt zich vermoeid. In dit stadion is de ziekte vaak nog niet dodelijk. Dit kan wel een aanzet zijn tot veel ergere symptomen die de dood tot gevolg kunnen hebben. Wanneer de patiënt geel wordt, donkere urine heeft, jeuk en rillingen krijgt, is de ziekte al in een verder gevorderd stadium. In dit geval moet er zo snel mogelijk een arts worden geraadpleegd voor verdere verzorging.

Diagnose en behandelingen

Een arts kan aan de hand van de symptomen, en mogelijk een bijkomend bloedonderzoek, vaak relatief snel de diagnose stellen van hepatitis. De behandeling hangt voor een deel af van het type hepatitis dat de patiënt heeft. In sommige gevallen kan het stoppen met drinken van alcohol of innemen van drugs de ziekte volledig oplossen. Hepatitis B moet in een ziekenhuis worden bestreden met een medicijnenmix.

Tags , , , ,