Straling heeft niet alleen invloed op kankercellen, maar ook op gezonde cellen. Omdat radiotherapie alleen werkt in het gebied waar bestraald wordt kunnen ook alleen in dat gebied bijwerkingen optreden. Sommige mensen hebben veel last van bijwerkingen, andere mensen merken er weinig van.
Je krijgt van je dokter uitleg over de mogelijke bijwerkingen en persoonlijk advies over wat je eraan kan doen. Hier kan ook een diëtist je bij helpen: het kan behulpzaam zijn om je voeding aan te passen tijdens de behandelingen of wanneer je bepaalde bijwerkingen hebt. Je kan acute of late bijwerkingen hebben.
Hieronder kan je al wat meer lezen over de mogelijke bijwerkingen van radiotherapie.
Moeheid is de belangrijkste bijwerking van radiotherapie. Als je moe wordt, probeer dan om het rustig aan te doen. Rust voldoende, slaap goed, drink veel, eet gezond en probeer toch ook voldoende beweging te hebben. Een korte wandeling af en toe zal je helpen om beter door de behandeling heen te geraken.
Een droge, rode, pijnlijke of jeukende huid kan een bijwerking van radiotherapie zijn. Het gevoel is te vergelijken met een zonnebrand. Het kan ook zijn dat je huid gevoeliger wordt voor de zon tijdens en na een behandeling.
Draag zachte, losse kleding en probeer niet te krabben of wrijven. Vermijd contact met zeep, parfum of deodorant. Mijd ook hete of ijskoude dingen op de huid rond de behandelde plaats. Je kan altijd aan je dokter om een aangepast product vragen om pijn te verlichten.
Veel mensen verliezen hun haar, bijvoorbeeld op de borst, het hoofd of in het gezicht. Dat kan tijdelijk of permanent zijn. Je kan voorlopig een pruik, haarstukje of sjaaltje dragen. Wanneer je permanent kaal blijft, kan je het best een goed passende pruik laten maken. Dit is kostelijk, maar op vertoon van een doktersbriefje kan een deel van de kosten gedekt worden.
Het kan zijn dat je minder of geen honger hebt tijdens een radioactieve behandeling, of dat je smaak verandert. Dat gebeurt vooral na behandeling van de streek rond je hoofd en nek. Probeer toch zo goed en gezond mogelijk te blijven eten om op krachten te blijven. Eet kleinere porties vaker op de dag en zoek naar etenswaren die je goed verdraagt. Een diëtist kan je hiermee op weg helpen.
Misselijkheid en overgeven zijn normale reacties wanneer de bestraling gericht is op je maag, buik, bekken of hersenen. Voldoende drinken en gerichte medicatie kunnen deze bijwerkingen verlichten.
Radioactieve straling kan invloed hebben op je blaas en ervoor zorgen dat deze minder urine kan vasthouden. De symptomen kunnen lijken op die van een blaasontsteking.
Een bijwerking van radiotherapie kan zijn dat zich te veel lymfevocht op bepaalde plaatsen ophoopt. Het is een zwelling die niet meteen verdwijnt. In het geval van een lymfoedeem kan je best met je dokter praten en om advies vragen.
Deze bijwerking kan vergeleken worden met een keelontsteking. Houd je keel vochtig en koud, en vermijd alcohol of roken. Ook je tanden kunnen afzien van radiotherapie. Raadpleeg je dokter en tandarts over de juiste tandverzorging.
Op zich zal de behandeling weinig effect hebben op je seksualiteit en je seksleven. Het kan wel zijn dat het gevoel van depressie of angst hier een nefast effect op kan hebben. Communiceer je angsten en twijfels met je partner. Dat kan al een hele last van je schouders halen.
Er is risico op onvruchtbaarheid. Dat kan tijdelijk of permanent zijn. Desondanks is het aan te raden om contraceptie te blijven gebruiken. Wanneer je zwanger raakt tijdens een reeks behandelingen, is het risico op een miskraam hoger.
kanker, radiotherapie Radiotherapie is een behandeling met radioactieve straling om kankercellen te doden en te voorkomen dat deze zich kunnen reproduceren. De straling gebeurt zeer lokaal. Voor sommige types kanker is radiotherapie de hoofdbehandeling, maar in veel gevallen wordt het toegepast in combinatie met chemotherapie, hormonentherapie of een operatie. Er bestaan twee types radiotherapie: inwendige en uitwendige therapie. Het uitwendige type wordt het vaakst gebruikt. Over beide types kan je hier wat meer informatie lezen.
Tijdens externe radiotherapie wordt de straling vanuit een machine op een plaats in het lichaam gefocust. Meestal gebeuren de behandelingen dagelijks tijdens de werkweek, en krijgt de rest van je cellen in het weekend de kans om zich te herstellen.
De keuze van de apparatuur hangt af van het type kanker en het lichaamsdeel waar de kankercellen zich bevinden. Zo wordt er andere apparatuur gebruikt voor huidkanker dan voor een type kanker dat zich dieper in het lichaam bevindt.
- Het plannen van je behandeling:
Het plannen van een behandeling met radiotherapie kan enkele weken duren. Het is belangrijk om de juiste dosis stralingen vast te leggen, om te zorgen dat de behandeling effectief is, maar ook zoveel mogelijk gezonde cellen spaart.
- De simulatie:
Voor de eigenlijke behandeling begint, moet je nog een laatste bezoek brengen aan het ziekenhuis om een simulatie te ondergaan. Deze duurt een half uur tot een uur, wat langer is dan een echte behandeling. Zo wordt vastgelegd hoeveel straling nodig is, hoe je zal moeten plaatsnemen, welk type radiostraling gebruikt zal worden, en dergelijke meer. De dosis wordt gebaseerd op de grootte van de tumor, hoe gevoelig de tumor is voor de straling en de mate waarin het normale weefsel rond de tumor de straling kan vetragen.
- De behandeling:
Het aantal behandelingen hangt niet vast af van de ernst van de kanker, maar aan een heleboel andere factoren. Je algemene gezondheid, het type kanker en de plaats van de tumor spelen hierin een rol. Een behandeling duurt ongeveer tien tot twintig minuten in totaal, maar de apparatuur staat maar enkele minuten aan.
Externe radiotherapie maakt je niet radioactief, in tegenstelling tot wat veel mensen denken. Het is ook veilig om in de buurt van je familie of vrienden te komen na een behandeling.
Bij interne radiotherapie wordt radioactief materiaal in je lichaam geplaatst, in de buurt van de kanker. Dit wordt gebruikt om heel lokaal een hogere dosis straling te geven. In veel gevallen worden interne en externe radiotherapie gecombineerd. Een voorbeeld van een type kanker waarvoor interne radiotherapie gebruikt wordt, is prostaatkanker.
Ongeveer twee maanden na deze behandeling is het niet veilig voor kinderen of zwangere vrouwen om voor langere tijd dicht bij je in de buurt te zijn, maar je kan wel in dezelfde kamer verblijven. Seksuele contacten zijn geen probleem, maar de eerste weken na een behandeling is het aan te raden om een condoom te gebruiken.
Radio-isotopen (radioactieve kernen die volgens een proces van radioactief verval spontaan uiteen vallen) worden toegediend in de vorm van een drankje, een capsule of een injectie. Het radioactieve afval zal je uitplassen of uitzweten. Daarom moet je voldoende blijven drinken. Bij patiënten op de palliatieve afdeling in het ziekenhuis, worden radio-isotopen toegediend om de pijn te verlichten en het verloop van de kanker te vertragen.
kanker, radiotherapie Bij meer dan een vijfde van de gevallen waarbij kanker vastgesteld wordt, gaat het om een tumor in de nieren of urinewegen. Kanker die specifiek in de nieren optreedt, komt minder vaak voor en is de tiende meest voorkomende vorm van kanker bij mannen en vrouwen. Hieronder lees je meer over de risicofactoren, symptomen en diagnose van nierkanker.
Hoewel men nog altijd niet weet waarom iemand precies nierkanker krijgt, zijn er enkele factoren die de kans op deze ziekte in de hand werken. Het gaat hier ten eerste om roken: rookgedrag verdubbelt de kans op nierkanker. Verder is een erfelijke factor van groot belang. Wanneer in je familie mensen aan nierkanker lijden, verhoogt dit jouw kansen om de aandoening te krijgen.
Mannen krijgen vaker nierkanker dan vrouwen. Ook leeftijd speelt een rol: de meeste getroffen patiënten zijn tussen de 50 en 70 jaar oud. Een vijfde negatieve factor groepeert langdurige nieraandoeningen. Mensen die van een dialyseapparaat afhankelijk zijn, lopen meer risico om via cysten tumoren te ontwikkelen. Ten slotte is er nog overgewicht: een teveel aan vetten zou tot nierkanker kunnen lijden, al is dit nog niet helemaal duidelijk.
Pijn in de onderrug is een belangrijk symptoom. Het gaat dan om een niet-aflatende pijn die niets te maken heeft met een mogelijke verwonding. Verder kan een knobbel of bult in de buikstreek een aanwijzing zijn. De aanwezigheid van bloed in de urine wijst eveneens op een disfunctie in de nieren.
Naast deze symptomen, die specifiek betrekking hebben op de nieren, zijn er nog andere, meer algemene symptomen. Hierbij denken we vooral aan een onverklaarbaar gewichtsverlies, koorts, vermoeidheid en een hoge bloeddruk. De patiënt kan ook last krijgen van zwellingen in de benen, enkels en polsen.
Tumoren in de nieren zijn moeilijk op te sporen omdat de nieren zich diep in het lichaam bevinden. Een eerste, meest voor de hand liggende test bij nierklachten is een urinetest, waarbij men abnormale stoffen als bloed, proteïnen of zelfs kankercellen kan ontdekken. Ook bloedtesten kunnen duiden op nierkanker.
Men zal deze testen meestal combineren met beeldmateriaal van de nieren, dat men verkrijgt via scans. Het gaat hierbij om specifieke scans zoals CT-scans, MRI-scans en ultrasone scans. De twee eerste scans leveren een dwarsdoorsnede op van de nieren, terwijl de derde via geluidsgolven livebeelden op een monitor produceert. Zo kan men de tumor detecteren.
kanker, nierkanker Chemotherapie is de meest bekende behandeling tegen kanker. Het gaat om een zeer intensieve behandeling die door veel mensen geassocieerd wordt met haar bijwerkingen, zoals haarverlies en zware misselijkheid. Deze drastische remedie is noodzakelijk bij een verwoestende ziekte als kanker. Hieronder lees je meer over chemotherapie.
Chemotherapie bestaat uit een behandeling waarbij chemische geneesmiddelencocktails worden toegediend. Dit is zware medicatie die in het lichaam kankercellen uitroeit. Kankercellen kunnen herkend worden aan het feit dat zij zich zeer snel delen. De geneesmiddelen sporen cellen die zo’n gedrag vertonen op en elimineren hen. Het nadeel is dat ook gezonde cellen die snel delen, beschadigd worden. Het gaat dan bijvoorbeeld om haarcellen en cellen in de maag. De aanval van de medicatie op deze gezonde cellen leidt dan tot bijwerkingen zoals haarverlies en zware misselijkheid.
De geneesmiddelen worden meestal via de aders (dus intraveneus) toegediend, via injectie of via een infuus. Soms krijg je de medicatie ook in de vorm van tabletten of capsules, die je moet inslikken.
Bepaalde zones van het lichaam, zoals de hersenen, het hersenvocht en het ruggenmerg, zijn moeilijk te bereiken. Medicatie die bedoeld is voor deze zones wordt meestal toegediend via een ruggenprik (of lumbaalpunctie). Dit betekent dat men een lange naald onderaan je rug inbrengt en zo de geneesmiddelen injecteert.
Chemokuren kunnen enkele weken tot meerdere maanden in beslag nemen. Een behandeling bestaat uit meerdere doses. Na het toedienen van een dosis moet de patiënt eerst enkele dagen rusten alvorens men een nieuwe dosis kan toedienen.
Tussen het afsluiten van een kuur en het opstarten van een nieuwe kuur zitten meestal twee tot vier weken. Die heeft de patiënt nodig om terug op krachten te komen.
Chemotherapie kan bepaalde vormen van kanker genezen. Soms volstaat hiervoor enkel de chemokuur, maar vaak wordt deze therapie gecombineerd met een operatie en bestraling of radiotherapie. In andere gevallen kan men de kanker niet verwijderen, maar wel onder controle houden en ervoor zorgen dat hij niet verder uitzaait of zelfs kleiner wordt. Op die manier verlengt men de levensduur van de patiënt en kan men de ziektesymptomen verzwakken. Of de kanker te genezen is, hangt uiteindelijk af van de soort kanker en van het stadium van ontwikkeling waarin de ziekte zich bevindt.
chemotherapie, kanker Borstkanker is de meest voorkomende vorm van kanker bij vrouwen. De ziekte treft ongeveer 1 op de 9 vrouwen. Vroeger was de ziekte vaak dodelijk, maar dankzij de ontwikkelingen van de moderne geneeskunde is dit nu veel minder het geval. Ook de behandelingen van borstkanker zijn sterk geëvolueerd. Hier lees je meer over de oorzaken, risicofactoren en diagnose van de ziekte.
Borstkanker wordt veroorzaakt doordat kankercellen zich in het borstweefsel vermenigvuldigen en er een kwaadaardige tumor vormen. Er bestaan verschillende soorten kankers, naargelang de precieze plaats waar zij zich nestelen en naargelang hun ontwikkeling. Sommige tumoren zijn zeer agressief en ontwikkelen zich razendsnel, bij anderen gaat het om een enorm traag proces. Wanneer de kanker in een gevorderd stadium is, kan hij zich verder verspreiden en uitzaaien naar andere lichaamsdelen, zoals de beenderen en de lever.
Men is er nog altijd niet achter gekomen waarom een bepaalde vrouw borstkanker krijgt en een andere niet. Wel weet men dat er enkele factoren zijn die de kans op het krijgen van de ziekte verhogen. Vooral leeftijd is zo’n factor: borstkanker treft meestal oudere vrouwen, hoe ouder je wordt, hoe meer risico je loopt. Een tweede factor is erfelijk bepaald. Borstkanker bij een eerstegraads verwant verdubbelt je kansen om zelf getroffen te worden.
Een derde factor zijn hormonale invloeden. Overgewicht, op late leeftijd zwanger worden, de pil nemen: dit zijn allemaal gedragingen die de hormoonhuishouding beïnvloeden en de kans op borstkanker in de hand kunnen werken. Meisjes die vroeg menstrueren, moeders die geen borstvoeding geven of slechts heel even en vrouwen die laat in de menopauze terechtkomen lopen ook meer risico.
Borsten blijven natuurlijk nooit helemaal hetzelfde in een vrouwenleven. Maar wanneer je als vrouw een abnormale verandering in je borsten vaststelt, kan je best eens bij de dokter langsgaan. Het gaat dan bijvoorbeeld over een verdikking van het borstweefsel, een knobbeltje, pijnlijke borsten, een veranderde vorm van de borsten, een tepel die naar binnen gekeerd is (wanneer dit vroeger niet het geval was) en uitslag die enkel op de borsten voorkomt.
Je dokter zal eerst de door jou ervaren symptomen proberen vast te stellen. Daarna zal er een mammogram gemaakt worden. Dit is een röntgenscan van de borsten. Wanneer deze scan niet genoeg informatie of details oplevert, kan men preciezere scans uitvoeren, zoals bijvoorbeeld een ultrasone scan. Soms gebruikt men een zeer fijne naald om enkele cellen uit een knobbeltje te halen, om die dan te bestuderen. Algemeen geldt dat hoe vroeger de borstkanker ontdekt wordt, hoe meer kans op genezing er is.
borstkanker, kanker Lightproducten doen het alsmaar beter. Vaak wordt in deze lightproducten de suiker vervangen door kunstmatige zoetstoffen als aspartaam. Maar zijn zoetstoffen als aspartaam en sacharine wel zo gezond?
Van aspartaam hoor je vaak dat het ongezond en zelfs kankerverwekkend is. Aspartaam zou in de darmen voor een deel (10%) omgezet worden in methanol, dat kankerverwekkend is. De hoeveelheid methanol die vrijkomt is echter nog steeds een pak minder dan bij fruit- en groentesappen. En die zijn toch ook niet schadelijk.
Aspartaam is enkel schadelijk als je er grote hoeveelheden van gebruikt. Dagelijks mag je volgens de Wereldgezondheidsorganisatie van aspartaam 40 milligram per kg. gebruiken. Als je een gewoon voedingspatroon er op nahoudt, geraak je nooit aan deze hoeveelheden. In een blikje lightfrisdrank zit ongeveer 79 milligram aspartaam. Je moet dus al heel wat blikjes drinken voor de aspartaam echt schadelijk wordt.
Ook van de zoetstof sacharine denken veel mensen dat ze kankerverwekkend is. Voor deze stof geldt hetzelfde als voor aspartaam. Ze is alleen schadelijk in heel grote hoeveelheden.
aspartaam, kanker, kankerverwekkend, sacharine, schadelijk Moedervlekken, met de wetenschappelijke benaming naevi naevocellulares, zijn gekleurde vlekjes in de huid. Ze kunnen licht of donker gekleurd zijn. Moedervlekken bestaan meestal uit opeenhopingen van melanocyten oftewel pigmentvormige cellen. Over het algemeen zijn de moedervlekken goedaardig. Gemiddeld krijgt een mens ongeveer 25 moedervlekken.
Sommige moedervlekken zijn aanwezig vanaf de geboorte. Deze noemen we de congenitale moedervlekken. Maar de meeste moedervlekken ontstaan tussen het 3de en 20ste levensjaar. Erfelijke aanleg speelt een belangrijke rol in de ontwikkeling van moedervlekken. Regelmatige blootstelling van de huid aan het zonlicht heeft ook een invloed op het ontstaan van moedervlekken.
Een moedervlek is in principe goedaardig, maar er is een kleine kans dat zo’n moedervlek verandert in een melanoom. Een melanoom is een erg agressieve vorm van huidkanker die snel uitzaait. Als een melanoom in een vroeg stadium ontdekt en verwijderd wordt, is de kans op uitzaaiing van de kanker erg klein.
Als je een van volgende veranderingen opmerkt aan een moedervlek, is het belangrijk dat je de vlek door een arts laat onderzoeken.
- de vlek verandert van kleur
- de vlek verandert van grootte
- de vlek jeukt, steekt of doet pijn
- de vlek bloedt
- er ontstaan korstjes op de moedervlek
Een melanoom ziet er anders uit dan een moedervlek. De vorm ervan is grillig en asymmetrisch, terwijl de pigmentatie onregelmatig is. Melanomen kunnen een bruine, rode, zwarte, paarse of witte tint hebben.
Volgende factoren leiden tot een groter risico op melanomen:
- Je hebt verschillende familieleden met melanomen.
- Je hebt meer dan 50 moedervlekken.
- Je hebt een bleke huid met veel sproeten en rosse of blonde haren.
- Je bent op jonge leeftijd zwaar verbrand door de zon.
- Je hebt aangeboren moedervlekken die een doorsnee hebben van meer dan 8 cm.
huid, huidkanker, kanker, melanoom, moedervlek De term leukemie dekt alle verschillende vormen van bloedkanker oftewel kanker van de witte bloedcellen. Leukemie is een naam die uit het Grieks komt en letterlijk ‘wit bloed’ betekent. Het lichaam maakt dan te veel witte bloedcellen aan. Daardoor wordt de balans tussen de rode en de witte bloedcellen verstoord en kunnen er problemen optreden met de organen.
Mensen die aan leukemie lijden, zijn vaak heel vermoeid. Ze zijn ook vatbaarder voor ziektes en infecties. Hun weerstand is minder goed. Ze hebben vaak last van buitensporig bloedverlies en worden snel ziek.
Leukemie kan dodelijk zijn. Patiënten sterven soms aan interne bloedingen die verhinderd worden door bloedplaatjes. Door hun verzwakte weerstand kan ieder virus hen al fataal zijn.
Over de oorzaken van leukemie is niet veel bekend. Patiënten sterven soms aan interne bloedingen die normaal gezien verhinderd worden door de bloedplaatjes. Er bestaan een aantal erfelijke vormen van leukemie. Risicofactoren bij de ontwikkeling van leukemie zijn blootstelling aan chemicaliën, bepaalde medicijnen, toxines en straling.
Als een patiënt aan leukemie lijdt, worden er in zijn lichaam te veel witte bloedcellen aangemaakt. Daardoor wordt de balans tussen de rode en witte bloedcellen verstoord en kunnen er problemen ontstaan met het beenmerg. Leukemiecellen kunnen dan verschillende organen binnendringenen aantasten. De lever en de milt kunnen dan vergroten, waardoor er problemen optreden met de organen.
bloed, bloedkanker, kanker, leukemie Een hysterectomie is een zware operatie waarbij de baarmoeder weggenomen wordt. Er bestaan verschillende soorten hysterectomie. Een totale hysterectomie staat voor een verwijdering van zowel de baarmoeder als de baarmoederhals. Bij een subtotale hysterectomie wordt alleen de baarmoeder weggenomen. Een radicale hysterectomie betekent dat de baarmoeder, baarmoederhals, de eileider en eierstokken, de lymfeklieren en een gedeelte van de vagina weggehaald worden.
Als er sprake is van volgende gynaecologische klachten, kan een hysterectomie overwogen worden.
- Zeer zware en pijnlijke menstruatie
- Vleesbomen: goedaardige gezwellen of knobbels in de baarmoederwand. Vleesbomen veroorzaken zware, pijnlijke menstruatie.
- Prolaps (verzakking): verzakking van de baarmoeder of delen van de vaginawand.
- Endometriose: bij deze aandoening komt het baarmoederslijmvlies (endometrium) buiten de baarmoeder in het bekken voor. Dit kan leiden tot littekenvorming rond de baarmoeder en als gevolg hebben dat de endeldarm of blaas aan de baarmoeder of eileiders plakt.
- Verschillende vormen van kanker: baarmoederhalskanker, eileider- of eierstokkanker.
Meestal wordt een hysterectomie alleen uitgevoerd als andere behandelingen niet geholpen hebben. Alleen als er sprake is van kanker is dat niet het geval.
Er bestaan verschillende manieren om een hysterectomie uit te voeren. Meestal neemt de chirurg de baarmoeder weg via de vagina. Dit is een vaginale hysterectomie. Een abdominale hysterectomie is een zwaardere ingreep. Voor die operatie wordt in het onderste deel van de buikwand een snede gemaakt, waarlangs de arts de organen kan verwijderen. Als een vaginale hysterectomie niet mogelijk is, kiest de arts voor een laparoscopische hysterectomie. Ten slotte is er ook nog een laparoscopische hysterectomie. Dat is een vaginale operatie met behulp van laporoscopisch materiaal.
Een hysterectomie is een ingreep die vaak voorkomt en waar meestal geen complicaties bij komen kijken. Wel bestaat er een klein risico op schade aan de urineleiders of de blaas. Zwaarlijvige vrouwen lopen een groter risico op complicaties. Zware bloedingen is een van de meest voorkomende complicaties.
Er is een klein risico op schade aan de blaas of de urineleiders. Vrouwen met obesitas hebben vaker last van complicaties, zoals zware bloedingen. Na een hysterectomie kan de vrouw nog steeds een bevredigend seksleven hebben.
baarmoeder, hysterectomie, kanker, operatie Slokdarmkanker is een vorm van kanker in de slokdarm. De slokdarm is een buis van ongeveer dertig centimeter die in de hals begint. Er zijn twee soorten slokdarmkanker:
- Plaveiselcelcarcinoom. Deze kwaadaardige tumor gaat uit van de cellaag die de binnenkant van de slokdarm bekleedt. De kanker ontstaat vooral in het middelste en onderste deel van de slokdarm.
- Adenocarcinoom. Deze tumor gaat uit van het klierweefsel, de cellaag die zich in de loop van jaren in de slokdarm heeft gevormd door een chronische blootstelling aan maagzuur. Adenocarcinoom ontstaat vrijwel altijd in het onderste deel van de slokdarm.
Er zijn een aantal factoren die het risico op slokdarmkanker verhogen. Zo komt de ziekte 20 keer meer voor bij mannen dan bij vrouwen. De meeste patiënten zijn ouder dan 60 jaar. Roken en alcohol drinken werken het ontstaan van slokdarmkanker ook in de hand. Als je veel rookt én vaak alcohol drinkt is het risico het grootste. Het risico stijgt naargelang de gebruikte hoeveelheid. Ook veel gekruide voedingsmiddelen eten en een slechte mond- en tandhygiëne horen tot de risicofactoren. Slokdarmkanker komt ook vaker voor bij personen waarbij kanker in de naaste familie voorkomt.
Patiënten zullen het gevoel hebben dat hun eten niet wilt zakken. Ze voelen vaak een krampende pijn achter het borstbeen en moeten hikken en hoesten. De voedselpassage wordt belemmerd, waardoor ze gewicht verliezen. Patiënten krijgen vaak een gevoel van misselijkheid en braken. Veel patiënten kunnen hard en droog voedsel moeilijker verdragen. Deze klachten duiken helaas pas op wanneer het kankergezwel in een vergevorderd stadium is. De lichamelijke conditie van de patiënt is er dan al erg op achteruit gegaan.
Ter behandeling van slokdarmkanker wordt vaak gekozen voor een combinatie van chirurgie, radiotherapie en chemotherapie. Genezing van slokdarmkanker kan er alleen maar komen na een operatieve ingreep waarbij de slokdarm of een deel ervan weggehaald wordt. Enkel een zeer kleine tumor kan nog via een endoscopie (met een kijkbuis) weggehaald worden.
Bij slechts 60% van de patiënten is een operatie mogelijk. Bij de overige 40% zijn er al zo veel uitzaaiingen of heeft de ziekte zich al zo ver uitgebreid dat genezing niet meer mogelijk is.
kanker, slokdarm, slokdarmkanker