Scheelzien of strabisme doet zich vooral voor bij kinderen. Het betreft de toestand waarin de ogen verkeren wanneer ze niet dezelfde richting uitkijken. Hoewel de kinderen er gewoonlijk zeer weinig ongemakken van ondervinden, is het erg belangrijk dat er een behandeling wordt voorzien opdat geen permanente schade wordt berokkend. Bij volwassenen daarentegen is dit niet dermate van belang omdat de klachten van een ander soort zijn.
Strabisme komt voor in verschillende vormen. Zo kan het afwijkend oog zowel naar binnen (esotropie) als naar buiten (exotropie), zowel naar boven (hypertropie) als naar beneden (hypotropie) gericht zijn. In de meeste gevallen betreft het telkens hetzelfde oog, maar alternatie is evenzeer mogelijk. Dit wil zeggen dat beide ogen om beurten afwijken. Bovendien treedt scheelzien niet noodzakelijk voortdurend op, het kan zich daarentegen ook enkel voordoen wanneer de persoon moe of onwel is of zich concentreert op een veraf of nabij gelegen object.
Aangezien kinderen slechts zelden last hebben van slecht zien of dubbelzien, zijn ze minder geneigd om hierover klachten neer te leggen. Tijdige en adequate behandeling zijn echter nodig opdat het zicht niet permanent wordt aangetast. De behandeling gehanteerd voor volwassenen daarentegen heeft eerder te maken met storende dubbelbeelden of esthetische overwegingen.
Bij kinderen worden vooral ongevallen, oogafwijkingen, verziendheid en een minder goede sturing van de spierbalans aangehaald als de meest frequente oorzaken van scheelkijken. Volwassenen op hun beurt kunnen slachtoffers van strabisme zijn omwille van het op kinderleeftijd niet behandeld zijn, oogspierverlamming, ongevallen of als bijwerking van schildklierproblemen.
Een bril is in sommige gevallen al voldoende om te corrigeren, voornamelijk bij verziendheid. Onder bepaalde omstandigheden kan een bril ook als voorbereiding op een operatie aangewend worden.
Bij kinderen jonger dan 7 jaar is de meest gebruikte behandeling occlusie of afdekken van het afwijkende oog. Vaak is het wenselijk dat beide ogen alternerend (beurtelings) bedekt worden. Deze methode gebruikt men vooral om amblyopie (lui oog) te verhinderen. De bedoeling van deze methode is een goede gezichtsscherpte te verwerven aan het luie oog en aldus aan beide ogen.
Indien beide manieren niet geschikt blijken, kan operatie van de oogspieren nodig geacht worden. Hierbij wordt gewerkt met de buitenzijde van de oogbol, de oogbol zelf wordt niet uit zijn kas gehaald. Bij kinderen gebeurt dit onder algemene verdoving, bij volwassenen mogelijk onder plaatselijke verdoving. Meerdere operaties kunnen een vereiste zijn.
ogen, scheel, scheelzien, strabisme Cataract of grijze staar is een oogaandoening waarbij de lens troebel wordt. De aandoening treft vooral mensen ouder dan 65.
Om te begrijpen hoe cataract ontstaat, kan je het oog best eens voor je zien als een camera. Langs voren bereiken lichtstralen het oog. Die gaan door het hoornvlies, de pupil en het kamervocht, de transparante vloeistof vooraan in het oog. De ooglens buigt de stralen om om de voorwerpen te projecteren op het netvlies, dat achterin het oog zit.
Cataractpatiënten hebben te veel proteïnen op hun oogvlies opgestapeld. Normaal gezien zijn die proteïnen zo geschikt dat de lens volledig doorzichtig is. Bij een patiënt met cataract verzamelen afgebroken stukjes eiwit zich echter in de lens.
Als gevolg daarvan kunnen de lichtstralen niet genoeg doordringen en kan je een groot deel van je gezichtsvermogen verliezen.
Er zijn meerdere soorten cataract, die allemaal een andere oorzaak hebben. In de meeste gevallen gaat het om ouderdomsstaar, wat een normaal gevolg van het ouder worden is. Meer dan de helft van de mensen ouder dan 65 zou cataract hebben.
Zeldzaam is congenitale cataract, staar als aangeboren afwijking. Als er vlak voor de geboorte een infectie was, kan de pasgeborene al aan cataract lijden.
Secundaire staar is een gevolg van een aandoening zoals diabetes, het gebruik van bepaalde medicijnen, een langdurige blootstelling aan giftige stoffen, ultraviolet licht of straling. Traumatisch cataract ten slotte is het gevolg van een verwonding aan het oog.
- Vertroebeld, wazig zicht, waardoor vooral het zicht op afstand beperkt wordt.
- Dubbel zien, voornamelijk bij duisternis en fel zonlicht
- Moeilijkheden met het onderscheiden van kleuren (vooral de kleur geel)
Afhankelijk van welke soort cataract, kan de ziekte snel evolueren. In de meeste gevallen wordt ook het andere oog aangetast, maar dat betekent niet dat de ziekte even snel evolueert in beide ogen.
De oogarts kan de diagnose stellen. Hij zal een oogtest afnemen om te weten hoeveel je nog kan zien. Als je zicht nog goed genoeg is, kan je je voorlopig behelpen met een bril of contactlenzen.
Cataract kan niet genezen. Als een patiënt weer beter wilt zien, moet hij een operatie ondergaan. De wazige ooglens wordt daarbij vervangen door een nieuwe kunststoflens.
Het is belangrijk je ogen regelmatig te laten nakijken als je ouder bent dan 40.
cataract, grijze staar, ogen, oogaandoening, staar Uveïtis is een inwendige oogontsteking, een ontsteking van het uvea in het oog. De uvea bestaat uit de iris, het ciliair lichaam, het vaatvlies en de choroidea. De ontsteking heeft een vermindering van het gezichtsvermogen tot gevolg.
Patiënten met uveïtis zien vaak minder goed. Ze zien wazig, zien zwarte vlekjes of slierten in het beeld. Sommige patiënten kunnen het licht niet goed meer verdragen. De oogontsteking kan plots beginnen met een pijnlijk rood oog, maar het gezicht kan ook geleidelijk aan verslechteren. Het kan in één oog voorkomen, afwisselend in een van beide ogen of in beide ogen tegelijk. Er bestaan drie verschillende vormen uveïtis:
- uveïtis anterior: aan de voorkant
- uveïtis intermedia: in het midden
- uveïtis posterior: aan de achterkant
Soms is het moeilijk een onderscheid te maken. Er kan sprake zijn van een ontsteking in het hele oog (panuveïtis). Die drie soorten uveïtis ontwikkelen zich op een andere manier en moeten dus ook een verschillende behandeling krijgen. Alle vormen leiden tot een tijdelijke of blijvende vermindering van het gezichtsvermogen. Uveïtis kan op verschillende manieren verlopen. Het kan eenmalig optreden, maar het kan ook langdurig aanwezig zijn met afwisselend rustige perioden en perioden van oogontsteking.
Complicaties die zich kunnen voordoen bij uveïtis zijn staar, hoornvliesafwijkingen, netvliesschade en verhoogde oogboldruk.
Aan de hand van een oogheelkundig onderzoek kan de oogarts uveïtis vaststellen. De pupillen zullen met oogdruppels verwijd worden, waardoor je tijdelijk wat waziger gaat zien. Vaak is verder onderzoek nodig om de oorzaak vast te stellen. Verder onderzoek kan bestaan uit bloedonderzoek, röntgenfoto’s of onderzoek van het oogvocht.
In de meeste gevallen is uveïtis een geïsoleerde oogaandoening. Naast de ontsteking aan het oog zelf zijn er dan geen andere lichamelijke problemen. Maar uveïtis kan ook geassocieerd worden met andere lichamelijke aandoeningen, waaronder syfilis, ziekte van Lyme, tbc, psoriasis, ziekte van Crohn, colitis ulcerosa, ziekte van Bechterew, syndroom van Reiter, Behcet, multiple sclerosis (MS), aids, toxoplasmose, kattenkrabziekte, VKH-syndroom, bindweefselziekten, lymfoom, leukemie, etc.Tegenwoordig is het steeds vaker mogelijk een oorzaak op te sporen.
Meestal wordt uveïtis met ontstekingsremmende middelen behandeld. Die moeten de pijn verlichten, ontsteking bestrijden en beschadiging van het oog voorkomen. Als de oorzaak bekend is, kan de therapie meer doelgericht zijn. Vaak krijgen patiënten corticosteroïden voorgeschreven. Die zijn verkrijgbaar in verschillende vormen en sterktes, zoals oogdruppels, tabletten en injecties. Hoe ernstiger de uveïtis, hoe langer de behandeling zal duren.
ogen, oogontsteking, uveïtis Conjunctivitis of bindvliesontsteking is een aandoening waarbij het bindvlies van het oog ontstoken geraakt. Het bindvlies vind je aan de buitenkant van het oogwit en de binnenkant van het ooglid. Bacteriën, virussen, allergieën, of contact met chemische stoffen kunnen bindvliesontsteking veroorzaken.
Je ogen komen elke dag in aanraking met allerlei stoffen, waaronder bacteriën. Afbraakstoffen in onze tranen beschermen de ogen hiertegen. Maar soms komen bacteriën achter de oogleden, waar de afweerstoffen minder effect hebben.
Er bestaan twee soorten bindvliesontstekingen: besmettelijke en niet-besmettelijke ontstekingen. Besmettelijke conjunctivitis wordt veroorzaakt door een bacterie of een virus. Dit type bindvliesontsteking is dus erg besmettelijk. Ongeveer 70% van alle bindvliesontstekingen is besmettelijk.
Een niet-besmettelijke conjunctivitis is het gevolg van allergieën, contact met chemicaliën of een andere ziekte. Dat kan ook veroorzaakt worden door een plotse drukverandering in het hoofd.
De symptomen van een besmettelijke bindvliesontsteking, kunnen bestaan uit oogpijn, rode en gezwollen ogen, vochtverlies en jeuk aan het oog.
Bij een niet-besmettelijke bindvliesontsteking verschillen de symptomen lichtjes. Je oog zal dan onophoudelijk tranen, je zult veel moeten niezen en je krijgt een lopende neus. Als de jeuk veroorzaakt wordt door een chemische stof, kan het oog branden.
Neem, wanneer je denkt dat je een bindvliesontsteking hebt, zo snel mogelijk contact op met je arts. Deze zal een staal van het oogvocht nemen om te achterhalen hoe de ontsteking ontstaan is. Aan de hand daarvan kan de medicatie of behandelingsmethode bepaald worden. Zo kan hij vaststellen welke behandelingsmethode het beste is.
Medicijnen zijn bij de behandeling van een bindvliesontsteking meestal niet nodig. In het geval van een bacteriële infectie, zal je arts je wel vaak een antibioticumzalf voorschrijven. Bij een virale ontsteking zijn antibiotica niet nodig.
Als je een bindvliesontsteking hebt, mag je geen contactlenzen dragen. Door een goede hygiëne kan je voorkomen dat het andere oog of mensen uit je omgeving besmet geraken. Was regelmatig je handen, gebruik een schone handdoek en wrijf niet in je ogen.
bindvliesontsteking, conjunctivitis, ogen, oogontsteking Astigmatisme is een oogaandoening waarbij het oog een optische afwijking vertoont.
Bij een normaal oog is het hoornvlies vlak en vertoont het in elke richting dezelfde kromming. De voorkant van de oogbol kan ovaal zijn in plaats van rond. Als dat het geval is, bereiken de lichtstralen het netvlies van het oog niet op de juiste manier.
De oorzaak is onbekend. De aandoening kan erfelijk bepaald zijn, maar ook factoren als de druk van het ooglid op het hoornvlies, een verkeerde stand van de ogen of een belasting van de ogen door op korte afstand te werken kan van invloed zijn.
De meeste mensen hebben in meer of mindere mate astigmatisme. Slechts als je matige tot sterke astigmatische ogen hebt, ben je gebaat bij een bril of contactlenzen.
Iemand met een zware vorm van astigmatisme heeft zowel van ver als van dichtbij een onduidelijk zicht. De beelden die hij ziet zijn als het ware gesplitst, met als mogelijke gevolgen hoofdpijn, rode of branderige ogen, vermoeidheid, etc. De problemen kunnen verergeren als de persoon met astigmatisme veel van dichtbij moet kijken. Dat is bijvoorbeeld het geval bij iemand die de hele dag achter de computer zit.
Astigmatisme kan perfect gecorrigeerd worden door het dragen van een bril of contactlenzen. De afwijking van de ogen moet dan wel perfect vastgesteld worden. Het astigmatisme kan verergeren, het is dus wel aan te raden je ogen regelmatig te laten controleren.
astigmatisme, ogen, oogaandoening Amblyopie is een aandoening waarbij de patiënt aan één van zijn ogen een verminderd zicht heeft. In de volksmond wordt het ook wel eens een ‘lui’ oog genoemd. Deze afwijking is op het eerste zicht niet te merken maar brengt kleine ongemakken met zich mee.
Amblyopie komt het meest voor bij kinderen. Doordat beide ogen niet gelijktijdig ontwikkelen, ontstaat er eigenlijk een dubbelzicht. Maar doordat de hersenen de beelden samen brengen, zien we toch maar één ding.
Bij amblyopie beperken de hersenen het zicht van één oog en bepaalt het andere oog bijgevolg het totaalbeeld.
Indien de aandoening niet snel genoeg wordt aangepakt, kan er permanente oogschade optreden. Een probleem is dat de aandoening geen duidelijke symptomen heeft. Daarnaast kunnen de ogen van het kind ook scheel gaan staan.
Scheel kijken kan bij sommige mensen leiden tot amblyopie. Doordat de hersenen één oog al het werk laat doen, gaat het andere oog zich verkeerd bewegen. Hierdoor kunnen sommige mensen scheel gaan kijken. Meestal zijn kinderen hiervan het slachtoffer maar je kan deze aandoening op alle leeftijden krijgen.
Als een kind voor beide ogen een verschillende brilsterkte nodig heeft, waardoor het met één oog vrij goed kan zien zonder bril en met het andere niet, zal het kind met de bril af vooral zijn goede oog gebruiken en het andere bijna niet en dit zich minder goed ontwikkelt.
De behandeling bestaat meestal uit het corrigeren van het afgedwaalde oog. Let wel dat de behandeling best gebeurt voordat het kind 6 jaar is. Indien dit niet het geval is, is de schade meestal permanent.
De behandeling bestaat uit 3 belangrijke elementen: het zicht in beide ogen optimaliseren, de ogen zo recht mogelijk zetten en alles zo goed mogelijk maken voor een gemakkelijk gebruik van een bril of lenzen.
Er zijn voor deze behandeling 2 opties: een operatie of een correctieve bril. Met de bril kunnen kinderen onder de 6 jaar hun volledig zicht optimaliseren. Samen met een correctieve bril kan ook een ooglap gedragen worden. Hiermee kan een lui oog heel erg verbeteren op een relatief korte tijd.
De preventie bestaat uit het testen van je kind op jonge leeftijd. Tegenwoordig zijn er verschillende goede testen om amblyopie op te sporen en scheel zien tegen te gaan. Wanneer je arts de aandoening ontdekt, kan je hem best volgende vragen stellen:
- Worden we doorverwezen naar een specialist of kan het probleem zo verholpen worden?
- Is er nu al permanente schade opgelopen?
- Wat is de oorzaak van de aandoening?
- Welke behandeling raad u aan en wat zijn de slaagkansen?
- Moeten er nog bijkomende testen worden uitgevoerd?
- Is een operatie nodig en zo ja wat is de slaagkans van deze operatie?
amblyopie, lui oog, ogen Bijna ieder mens krijgt wel eens met het verschijnsel droge ogen te maken: je zit bijvoorbeeld in een rokerige ruimte, je hebt de hele dag achter de computer gezeten of je krijgt buiten last van de lucht. Soms zijn droge ogen het gevolg van de bijwerkingen van geneesmiddelen of is de aandoening aangeboren.
Normaal gezien ligt er altijd een traanfilm op je ogen: de tranen beschermen je ogen tegen uitdroging. Soms wordt er niet genoeg traanvocht gemaakt of zijn de tranen zelf van slechte kwaliteit en kan je dus last krijgen van droge ogen.
Een traanfilm is een laagje tranen dat over de oogbol ligt: het zorgt ervoor dat je ogen beschermd worden tegen vuil, infecties, droogte en stof.
Wanneer je knippert, verspreiden de tranen zich weer goed over de oogbol. De traanfilm zorgt er ook voor dat het zicht scherp wordt gesteld.
De klachten die je kan krijgen van droge ogen zijn:
- Pijnlijke ogen, alsof er een zandkorreltje in je ogen zit
- Wisselend scherp en onscherp zien
- Droge ogen die gek genoeg meer gaan tranen, dit zijn reflextranen. Omdat de ogen niet tegen bijvoorbeeld wind kunnen en daardoor uitdrogen, maken ze extra tranen aan. Deze tranen zijn geen oplossing voor droge ogen omdat ze niet op de ogen blijven liggen maar over de wangen rollen.
Droge ogen kunnen verschillende oorzaken hebben:
- De tranen verdampen
- Een mindere productie van traanvocht
- Onbekende oorzaken zoals de bijwerkingen van medicijnen (kijk daarom ook even in de bijsluiter van de medicatie die je neemt. Als je het gevoel hebt dat de oorzaak van je droge ogen bij medicatie ligt, laat dat dan ook weten aan de arts. Die zal je dan een ander medicijn voorschrijven dat je kan nemen.)
- Onregelmatigheden in de oppervlakte van het oog
Er zijn een paar oplossingen voor droge ogen:
- De omgeving aanpassen: zet de airco uit, staar niet te lang naar een computerscherm, rokerige ruimtes, sigarettenrook,…
- Het traanafvoerkanaal kan dichtgemaakt worden
- Kunsttranen: druppeltjes of gel die je in je ogen kan doen om ze te bevochtigen
droge ogen, ogen Een contactlens is een dun, plastiek schijfje dat aangebracht wordt op het hoornvlies. Het hoornvlies is het doorzichtige gedeelte van het oog, waar het licht wordt opgevangen. Lenzen hebben hetzelfde effect als een bril, ze corrigeren de afwijking van je ogen waardoor het zicht verbetert.
Contactlenzen worden gedragen om verziendheid of bijziendheid te verbeteren. Bij beide aandoeningen worden de beelden in het oog wazig opgenomen waardoor de hersenen er geen duidelijk geheel van kunnen maken.
De lens zit op een dun laagje oogvocht op het hoornvlies. Hierdoor komt er ook achter de lens vocht vrij bij het knipperen. Dit is belangrijk omdat het hoornvlies zelf niet mag uitdrogen. Een nadeel is dat de lens elke keer een klein beetje beweegt en hierdoor mogelijk te veel van plaats verandert. De lens kan dit vrij snel corrigeren.
Een eerste type contactlenzen was gemaakt van hard plastiek. Ze kwamen in de jaren ’50 voor het eerst op de markt. Deze lenzen waren door hun harde vaste vorm erg ongemakkelijk om te dragen. Er kwam ook geen vocht meer aan het hoornvlies waardoor de ogen gemakkelijk opzwollen als de lens te lang werd gedragen. De lenzen bestaan nu nog steeds maar veel artsen raden andere typen aan omdat deze gebruiksvriendelijker zijn.
In de jaren 70 kwamen er zachte lenzen op de markt. Dit tweede type van lenzen werd meteen populair en is dat nog steeds. Zachte lenzen worden door 80% van de mensen met lenzen gedragen. Deze contactlenzen bevatten meer water waardoor ze zacht en makkelijk vervormbaar zijn. Daarnaast blijven de lenzen beter zitten en vallen ze zelden uit je oog door bepaalde bewegingen.
Het derde type lens is de RGP-lens. Deze lens is stijver dan de zachte contactlens maar gaat langer mee. Daarnaast biedt dit type een beter zicht. De lenzen zijn ook wendbaar en laten vocht door zodat het hoornvlies niet uitdroogt. Desondanks zijn ze minder populair. Ongeveer 15% van de mensen die lenzen dragen, kiezen voor dit type.
Tegenwoordig bestaan er ook dag-, week- en maandlenzen. Deze zijn goedkoop, maar hebben een beperkte houdbaarheidsdatum. Ze verslijten dus een stuk sneller dan gewone lenzen. Het voordeel is dat het niet erg is wanneer ze vallen of vuil worden. Er zijn ook lenzen die de kleur van de iris kunnen veranderen. Deze lenzen zijn, in tegenstelling tot andere lenzen, niet doorzichtig maar hebben een eigen kleur. Je oog krijgt dan de kleur van deze lenzen.
Contactlenzen hebben voor de gebruikers verschillende voordelen. Ze zijn nagenoeg onzichtbaar en gemakkelijker te gebruiken dan een bril. Maar niet iedereen verdraagt goed lenzen. Sommige mensen hebben moeite met de lenzen in te brengen of hebben last van hun ogen zolang de lens erin zit. Daarnaast kan je door veelvuldig contact met je oog een ontsteking oplopen. Om dit alles te vermijden, hanteer je best onderstaande tips:
- Was je handen vooraleer je de lenzen inbrengt.
- Laat je lenzen altijd rusten in een potje met lenzenvloeistof om deze zuiver te maken.
- Laat je lens nooit uitdrogen.
- Koop lenzenvloeistof in kleine hoeveelheden, deze flesjes zijn sneller leeg waardoor de vloeistof minder snel vervuild kan raken met bacteriën.
- Doe beide lenzen altijd samen uit, anders kan je ene oog tranen of opzwellen.
bijziendheid, contactlenzen, lenzen, ogen, verziendheid Conjunctivitis of bindvliesontsteking is een aandoening waarbij er een ontsteking plaats vindt in het bindvlies van het oog. Dit bindvlies bevindt zich aan de buitenkant van het oogwit en aan de binnenkant van het ooglid. De oogontsteking wordt veroorzaakt door bacteriën, allergieën, virussen of contact met chemische stoffen.
Je ogen komen dagelijks in aanraking met bacteriën en andere stoffen. Ze gebruiken afbraakstoffen, die zich bevinden in onze tranen, om zich hiertegen te beschermen. Bacteriën kunnen ook achter de oogleden komen en daar hebben onze afweerstoffen minder effect.
Er zijn twee soorten bindvliesontsteking, namelijk besmettelijke en niet-besmettelijke ontstekingen. Het besmettelijke type wordt meestal veroorzaakt door een bacterie of virus. Dit maakt dat dit type erg besmettelijk is. Je kan er dus veel mensen mee aansteken. Dit type is de meest voorkomende vorm oogontsteking want ongeveer 70% van de gevallen is besmettelijk.
De niet-besmettelijke vorm van bindvliesontsteking wordt veroorzaakt door allergieën, chemicaliën of een andere ziekte. Daarbij kan bindvliesontsteking ook veroorzaakt worden door een plotse drukverandering in het hoofd.
De symptomen van bindvliesontsteking, veroorzaakt door een bacterie of een virus, zijn de volgende: oogpijn, gezwollen en rode ogen, jeuk en vochtverlies aan het oog.
Wanneer de bindvliesontsteking werd veroorzaakt door een allergie of chemische stof, zijn de symptomen lichtjes verschillend, namelijk: onophoudelijk tranen, niezen en een lopende neus. Indien de jeuk veroorzaakt is door een chemische stof, kan het oog branden.
Wanneer je vermoedt dat je bindvliesontsteking hebt, kan je best zo snel mogelijk contact opnemen met een arts. Deze neemt dan meestal een staal van het oogvocht om de oorzaak van de ontsteking te achterhalen. Aan de hand van deze resultaten zal de medicatie of behandelingsmethode bepaald worden.
Indien je dokter deze oogontsteking vaststelt, kan je best volgende vragen met hem overlopen:
- Kan je huisarts het probleem oplossen of moet je naar een specialist?
- Moeten er naast het onderzoeken van het oogvocht ook nog andere testen gedaan worden?
- Welk type van bindvliesontsteking is het?
- Wat is de gemakkelijkste behandeling?
- Hoe lang kan deze ziekte duren?
- Hoelang kan je de ziekte overdragen aan iemand anders?
- Vanaf wanneer kan je terug naar school of naar het werk?
bindvliesontsteking, conjunctivitis, ogen, oogaandoening, oogontsteking Chorioretinopathie (letterlijk: ziekte van het netvlies) is een aantasting van het netvlies, het lichtgevoelige vlies achterin het oog. De oorzaak is beschadiging en/of overproductie van de bloedvaten in het netvlies.
Concreet: de naam centrale sereuze chorioretinopatie (CSR) verwijst naar beschadiging van het centrale deel van het netvlies (Centrale) waarbij er een lokale ophoping ontstaat van helder transparant vocht (Sereus).
Ook de afkorting CSCR wordt vaak gebruikt. Naast een verwijzing naar de aantasting van het centrale deel van het netvlies (Centrale) en de lokale ophoping van helder transparant vocht (Sereus) bevat deze term ook een verwijzing naar de beschadiging van het vaatvlies (Choroidea) of netvlies (Retina).
Door de vochtophoping wordt de afstand tussen het netvlies en het vaatvlies (die het netvlies van voeding voorziet) groter. Aangezien het netvlies zorgt voor scherp beeld kan het zijn dat het zicht van patiënten met CSR minder scherp is. Daarnaast zijn CSR-patiënten vaak ook verziend en hebben ze moeite met het inschatten van de ware grootte van objecten.
Toch merkt niet iedereen met deze aandoening dat hij/zij CSR heeft. Zo constateert men bij oogonderzoek vaak dat men reeds eerder CSR heeft gehad. Er zijn dan immers oogafwijkingen te constateren. De reden waarom de patiënt zich niet bewust was van zijn ziekte is het feit dat het vocht niet het centrale deel van het netvlies bereikt heeft, maar zich elders in het netvlies ophoopte.
Het is duidelijk dat CSR, of CSCR, ontstaat als gevolg van een lekkage aan het netvlies. De oorzaak van deze lekkage is echter niet geheel bekend. Daarom wordt CSR vaak een ‘idiopathische’ aandoening genoemd.
CSR geneest meestal vanzelf, zonder behandeling, binnen 4 tot 8 weken. Toch keert bij bijna de helft van de patiënten deze ziekte later (meermaals) terug. Het grootste risico om de ziekte terug te krijgen is binnen het eerste jaar na herstel, maar het kan ook gebeuren tot zelfs tien jaar na het eerste optreden van CSR.
Bij genezing zal het vocht in het centrale deel van het netvlies uiteindelijk volledig verdwijnen. Toch blijft er bij oogonderzoek altijd restschade aan het netvlies merkbaar.
chorioretinopathie, CSR, ogen, oogaandoening