Tag

Wat is dyspraxie?

Dyspraxie wordt ook wel coördinatie-ontwikkelingsstoornis genoemd. In teksten gebruikt men vaak de afkorting DCD, die staat voor developmental co-ordination disorder. In dit moeilijke woord vind je meteen de basiselementen van de aandoening terug: het gaat om een verstoring van de ontwikkeling van een kind, waardoor het onder andere moeilijkheden ervaart met beweging en coördinatie. De kern van de stoornis is vermoedelijk een communicatieprobleem tussen de hersenen en het lichaam. Dit probleem zou veroorzaakt worden door een onvolledige of te trage ontwikkeling van de neuronen in de hersenen.

Wat zijn de symptomen van dyspraxie?

Mensen met dyspraxie ervaren in de eerste plaats veel problemen met hun fijne motoriek. Daardoor kunnen zij nogal lomp en onhandig overkomen. Fijne bewegingen zoals tandenpoetsen zijn voor hen niet evident. Zij hebben ook problemen met coördinatie van hun bewegingen, wat zich uit in een slecht richtinggevoel, een slechte houding en een eerder klungelige tred. Een tweede soort symptomen heeft te maken met perceptie, gedachten en taal. Mensen met dyspraxie hebben moeite met lezen en schrijven en hebben een slecht kortetermijngeheugen. Vaak hebben zij ook spraakproblemen. Al deze symptomen manifesteren zich reeds op vroege leeftijd. Hierdoor dacht men vroeger dat het uitsluitend ging om een kinderziekte. Dit is niet het geval.

Wat zijn de risicofactoren van dyspraxie?

Deze ontwikkelingsstoornis treft zo’n twee percent van de bevolking. De stoornis komt vaker voor bij jongens dan bij meisjes. Er is ook sprake van een erfelijke factor. Dit betekent dat de kinderen van mensen met een familiegeschiedenis van dyspraxie meer risico lopen om zelf de stoornis te ontwikkelen. Dyspraxie komt geregeld voor in combinatie met andere ontwikkelingsstoornissen, zoals ADHD en dyslexie. Sommige artsen vermoeden dat ongeveer de helft van de kinderen met dyspraxie ook ADHD hebben.

Prognose

Dyspraxie kan niet genezen worden, maar er bestaan meerdere therapieën die het kind kunnen leren om met de stoornis om te gaan. Het gaat hier vooral om spreektherapie (logopedie) en therapie die gericht is op het volbrengen van dagdagelijkse taken en het verwerven van onafhankelijkheid. Tot slot is het belangrijk om te benadrukken dat kinderen met dyspraxie niet dom of achterlijk zijn: de stoornis staat los van de intelligentie van het kind. Dyspraxie verstoort echter wel het leervermogen. Dit betekent dat het kind op school mogelijk extra begeleiding nodig heeft.

Tags , ,

Heeft mijn kind autisme?

Autisme ontwikkelt zich meestal voor de leftijd van drie jaar. Het is een pervasieve ontwikkelingsstoornis die gepaard gaat van afwijkingen in de verbale en non-verbale communicatie, de sociale interactie en de verbeelding.

Kinderen met autisme hebben het vaak erg moeilijk om normale relaties op te bouwen met anderen. ze hebben vaak niet dezelfde interesses als leeftijdsgenootjes. Vaak kunnen ze niet-verbale communicatie zoals gezichtsuitdrukkingen niet begrijpen. Ze hebben vaak moeite met taal. Veel autisten spreken zelfs helemaal niet.

Ongeveer 8,7 op de 10.000 kinderen zijn autistisch. Meer dan 1 op de 300 kinderen heeft een pervasieve ontwikkelingsstoornis, waarbij enkele kenmerken van autisme te onderscheiden zijn, maar niet allemaal.
Autisme is een ongeneesbare aandoening waarbij grote verschillen bestaan. Patiënten met een milde vorm kunnen meestal alleen leven, terwijl mensen met een zware vorm hun hele leven ondersteuning zullen nodig hebben.

Oorzaken

Naar de oorzaken van autisme is al heel wat wetenschappelijk onderzoek gedaan. Toch bestaat er nog heel wat discussie over. Een van de meest aannemelijke theorieën is dat de oorzaak van autisme zich zou situeren op genetisch vlak. De interactie van verschillende genen zou leiden tot autisme. De kans dat iemand autisme heeft is 50 tot 100 keer zo groot als er binnen het gezin nog iemand autisme heeft.Mannen worden vier keer zo vaak getroffen door autisme als meisjes.
Vroeger werd de opvoeding als een mogelijke oorzaak gezien, maar die theorie geldt nu volledig als achterhaald.

Symptomen

De symptomen van autisme variëren enorm, maar volgen een algemeen patroon. Een autistisch kind vertoont doorgaans niet alle symptomen.

In de eerste maanden van hun leven zullen autistische kinderen vaak relatief normaal gedrag vertonen, voordat ze minder gaan reageren op hun ouders en op andere stimuli. Ze zullen vaak moeite hebben met het voeden of met op het potje gaan, lachen niet als ze de gezichten van hun ouders zien en bieden weerstand als ze geknuffeld worden.

Wanneer ze de peuterleeftijd bereiken, wordt het pas echt duidelijk dat deze kinderen in een eigen wereld leven. Ze spelen niet met andere kinderen of speeltjes, ze houden liever afstand en spelen alleen.

De verbale en non-verbale communicatievaardigheden zoals spraak- en gezichtsuitdrukkingen ontwikkelen zich op een eigenaardige manier. De symptomen kunnen variëren van mutisme tot napraten. Autistische kinderen hebben vaak een taalachterstand. De taal die ze gebruiken is concreet en zonder verbeelding.

Een ander symptoom van autisme is een extreme weerstand ten opzichte van verandering. Autistische kinderen willen het bij de bestaande gedragspatronen en omgeving houden. Ze ontwikkelen vaste speelpatronen, komen in opstand tegen verandering (bijvoorbeeld meubels die van plaats veranderen) en kunnen geobsedeerd zijn door een specifiek onderwerp van gesprek.

Andere abnormale gedragingen die aanwezig kunnen zijn, zijn flapperen met de armen en handen, wandelen op de toppen van de tenen, woedeaanvallen, rare lichaamshoudingen, onvoorspelbaar gedrag en hyperactiviteit.
Een autistisch kind heeft een slecht beoordelingsvermogen loopt daardoor meer risico. Een autist kan bijvoorbeeld een drukke straat inlopen zonder enig teken van angst.

Kinderen met autisme hebben vaak een vaardigheid waarin ze heel erg uitblinken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld heel goed de weg onthouden of kennen ze binnen de kortste keren een heel muziekstuk vanbuiten.

Vaak hebben autistische kinderen een bijkomende psychiatrische of neurologische aandoening. Mentale handicaps of epilepsieaanvallen komen vaak voor.

Behandeling

Een vroege diagnose is uiterst belangrijk. Wanneer de diagnose gevallen is, kunnen de ouders, fysiotherapeuten en specialisten beslissen wat het beste is voor het kind. In de meeste gevallen kunnen de ouders thuis hun kind aangepaste zorg geven.

De kinderen kunnen terecht op scholen die extra aandacht besteden aan autisme. Bij de opvoeding van een autistisch kind moet je aantal zaken steeds voor ogen houden:

  • Geef het kind duidelijke aanwijzingen.
  • Moedig het kind aan zich op een specifieke manier te gedragen
  • Prijs het kind voldoende en geef het beloningen als het zich zo gedraagt
  • geef het kind geleidelijk aan moeilijkere uitdagingen
  • Leer het kind aan wanneer het zich wel en wanneer niet zo moet gedragen

Ouders moeten dus voldoende gedragstechnieken aangeleerd krijgen, zodat ze hun kind op de best mogelijke manier kunnen begeleiden.

Medicatie kan aangeraden zijn ter behandeling van specifieke symptomen als epilepsie, hyperactiviteit en stemmingswisselingen.

Tags , ,

Hoe herken je autisme?

Volgens onderzoek is het aantal gevallen van autisme sinds de jaren ’90 vertienvoudigd. Helaas weet niemand precies wat de oorzaak van die grote stijging is. Maar wat houdt autisme eigenlijk in en hoe kun je het herkennen?

Autisme is een ontwikkelingsstoornis die de manier waarop een persoon communiceert en reageert op anderen, beïnvloedt. Mensen met autisme kunnen geen betekenisvolle relatie hebben met anderen. Ze krijgen geen vat op de wereld. Daardoor hebben ze het vaak moeilijk met vrienden maken. Hun vermogen om de gevoelens van anderen te begrijpen is beperkt.

Autisme wordt vaak geassocieerd met leerproblemen. Voor een autistische persoon is de realiteit een verwarrend geheel van gebeurtenissen, mensen, plaatsen, geluiden en gezichten. Ze zien geen grenzen of orde in het geheel en weten niet wat precies de bedoeling is. het neemt voor hen veel tijd in beslag om alleen al het patroon achter de zaken te achterhalen en zich daarnaar te gedragen

Karakteristieken

Sociale interactie: autisten hebben problemen met relaties en komen vaak afstandelijk en onverschillig over op anderen.
Sociale communicatie: moeilijkheden met verbale en non-verbale communicatie, ze begrijpen bijvoorbeeld niet de precieze betekenis van gebaren, gezichtsuitdrukkingen of stemgeluiden.
Verbeelding: autisten hebben problemen met de ontwikkeling van spel en verbeelding, ze kennen vaak maar een beperkt aantal activiteiten waarbij hun verbeelding aan te pas komt, deze activiteiten herhalen ze vaak en
Personen met autisme vertonen vaak herhaalgedrag en weigeren veranderingen in hun routine.

Oorzaken

De oorzaak van autisme is totnogtoe onbekend. Aangenomen wordt dat genetische factoren een grote rol spelen. Onderzoek heeft ook het verband aangetoond tussen de aandoening ontwikkelingsstoornissen van het brein die vlak voor, gedurende of na de geboorte plaatsvinden. Autisme kan in lichte of in sterke mate voorkomen.

Diagnose

Autisme is vaak moeilijk vast te stellen omdat de aandoening zo complex is en omdat de symptomen variëren. De symptomen van autisme zijn vaak al duidelijk in de eerste levensjaren, maar toch duurt het vaak nog een hele tijd voor de aandoening vastgesteld wordt, vooral bij patiënten bij wie de symptomen iets subtieler zijn.

Toch vertonen personen met autisme symptomen die duidelijk herkenbaar zijn: op het eigen lichaam kloppen, heen en weer wiegen, knarsen met de tanden, herhaaldelijk grommen.

Iets meer gecompliceerde gedragssymptomen zijn: zich extreem hechten aan bepaalde voorwerpen zonder duidelijke reden, een fascinatie voor herhaalde patronen of objecten, en het rangschikken van voorwerpen in lijnen of patronen.

Autismepatiënten hebben aangepast onderwijs en ondersteuning nodig om hun vaardigheden zo goed mogelijk te ontwikkelen. Er bestaan verschillende soorten autisme: klassiek autisme, syndroom van Asperger, PDD-NOS, … Die hebben ieder hun eigen kenmerken.

Tags ,