Tag

Onveilige seks, een wereldwijd probleem

De meeste mensen beleven heel veel plezier aan seks. Seksuele activiteiten bezorgen hen een bevredigend gevoel. Maar seks heeft ook een heel aantal minder leuke kanten. Seksuele overdraagbare aandoeningen of SOA’s zijn een wereldwijd probleem voor de volksgezondheid. En niemand is immuun voor deze aandoeningen. Soa’s kunnen bij elke mens voorkomen, ongeacht hun leeftijd, etnische afkomst of economische status.

De feiten

Besmet raken met een soa is niet enkel een kwestie van overlast en schaamte. Het zorgt ook voor blijvende schadelijke effecten op je gezondheid. Zo zijn soa’s een grote oorzaak van kanker en zelfs de dood. Denk maar aan het HIV-virus. Voor dit virus is er nog altijd geen remedie. Als het virus leidt tot aids, is er een grote kans dat de HIV-patiënt hieraan sterft.

Soa’s kunnen schadelijke invloeden hebben op de organen en zijn ook een oorzaak van zwangerschapsproblemen. Als de seksueel overdraagbare aandoeningen niet behandeld worden, kan dit leiden tot onvruchtbaarheid. Een sociaal probleem is dat soa’s een nefaste invloed kunnen hebben op je relatie(s).

Het voorkomen van seksueel overdraagbare aandoeningen is erg cruciaal. Medische zorg kan effectief zijn, maar dat is niet zo voor alle aandoeningen. De enige manier om jezelf te beschermen tegen soa’s is veilig vrijen. Veilig vrijen is jouw ticket voor een goede gezondheid!

Do’s and don’ts

Als je seksueel actief bent, kan je het risico op een soa voor jezelf en je partner beperken. Wat je kunt doen:

- Gebruik een condoom, zowel bij vaginale, anale en orale seks. De pil zal je niet beschermen tegen seksueel overdraagbare aandoeningen.
- Beperk het aantal seksuele partners. Meer seksuele partners betekent een hoger risisco.
- Wees eerlijk over je seksueel verleden tegenover je partner en verwacht ook van je partner dat hij of zij hierover eerlijk is.
- Ga regelmatig langs bij de arts om een controle op soa’s te laten uitvoeren. Een controle kan nooit kwaad!

Wat je best niet kunt doen:

- Ga er niet van uit dat soa’s aandoeningen zijn die nooit bij jou of je partner kunnen voorkomen. Iedereen is een mogelijk ‘slachtoffer’.
- Vermijd seksuele activiteiten als je zweren hebt of andere tekenen van infectie rond de mond, genitale of anale zone.
-    Bij een soa zijn niet altijd symptomen op te merken. Het is dus niet omdat je geen symptomen opmerkt, dat er niets aan de hand is. Vandaar het belang van regelmatige controles.
- Geloof niet dat soa’s nooit kunnen voorkomen in een vaste relatie.
- Probeer drugs en alcohol te vermijden bij seks. Deze middelen zorgen voor een grotere kans op onveilig vrijen.

Tags , ,

Wat is een eileiderontsteking?

Een eileiderontsteking is een infectie aan het vrouwelijk voortplantingsorgaan. De baarmoederhals beschermt normaal gezien het voortplantingsorgaan tegen infecties. Toch kunnen bepaalde bacteriën zich verspreiden in het voortplantingsorgaan en de eileider doen ontsteken. Dit is het geval bij sommige seksueel overdraagbare aandoeningen of ‘SOA’s’ zoals gonorroe of chlamydia.

Doordat de baarmoederhals geen bescherming biedt voor deze bacteriën wordt het vrouwelijk voortplantingsorgaan besmet. Dit kan onder andere leiden tot een ontstoken eileider. Een gevolg daarvan is dat de vrouw moeilijk zwanger geraakt.

Een eileiderontsteking kan je krijgen door seksueel contact met iemand die gonorroe of chlamydia heeft. Je kan ook besmet geraken zonder in contact te komen met deze SOA’s, maar voor de oorzaak van dergelijke infectie is nog geen medische zekerheid. Uitzonderlijk kan de bacterie doorgegeven worden ook via een geboorte, miskraam, abortus, of bij het nemen van een uitstrijkje. Dit komt echter zeer weinig voor.

Wat zijn de symptomen van een eileiderontsteking?

Mogelijke symptomen van een eileiderontsteking zijn:

- Zachte pijn in de lage buikstreek
- Vaginale afscheiding die geel of groen is van kleur en een onaangename geur heeft
- Onregelmatige maandstonden
- Hoge koorts, misselijkheid, diarree of overgeven
- Pijn bij seksueel contact
- Pijn in de lage rug
- Pijnlijk urineren

Als je deze symptomen ondervindt moet je zo snel mogelijk naar de dokter. Anders kan je nog meer schade aanrichten en zal je meer pijn hebben.

Hoe behandel je een eileiderontsteking?

Een eileiderontsteking kan behandeld worden met antibiotica. Als je de antibiotica correct inneemt, en na enkele dagen op controle gaat bij de dokter, hoef je niet naar het ziekenhuis.

In ernstigere gevallen is het wel aangeraden naar het ziekenhuis te gaan. Dit is het geval bij zwangere vrouwen, vrouwen onder 18 jaar en vrouwen met het HIV-virus.
Ook je partner moet behandeld worden. Anders kan je immers terug geïnfecteerd geraken.

Om de risico’s voor een eileiderontsteking in te perken kan je de volgende tips volgen:

- Heb geen seks met verschillende sekspartners
- Heb geen onveilige seksuele gewoontes
- Vraag je partner naar eventuele infecties
- Gebruik bij seksueel contact steeds een condoom

Tags , , ,

Wat is chlamydia?

Chlamydia is een bacterie. De bacterie wordt overgedragen via seksueel contact met een persoon die geïnfecteerd is met de bacterie. Een pasgeborene kan chlamydia krijgen als de moeder tijdens het laatste deel van de zwangerschap geïnfecteerd geraakte met de bacterie.

Het risico op chlamydia verhoogt bij een aantal factoren. Die zijn de volgende:
- Bij seksueel contact met een nieuwe partner
- Als je veel sekspartners hebt
- Als je sekspartner veel sekspartners heeft
- Als je geen condoom gebruikt.

Wat zijn de symptomen van chlamydia?

De symptomen van chlamydia zijn vaak niet uitgesproken in de eerste fase van de infectie. Daarom weten veel mensen niet dat ze de bacterie dragen.

Na 1 tot 3 weken komen er wel symptomen. Die kunnen zijn:

- Pijnlijk urineren
- Lage buikpijn
- Pijn bij de geslachtsgemeenschap
- Bij vrouwen: onregelmatige maandstonden en vaginale afscheiding
- Bij mannen: pijn in de teelballen

Hoe behandel je chlamydia?

Voorkomen is beter dan genezen. Daarom is het belangrijk steeds te weten met wie je seksueel contact hebt, het seksueel contact met verschillende partners te limiteren, en steeds een condoom te gebruiken. Bij personen jonger dan 25 jaar met een actief seksueel leven is het aangewezen elk jaar een routineonderzoek naar chlamydia en andere seksueel overdraagbare aandoeningen te laten doen.

Om te weten of je de bacterie hebt, wordt een uitstrijkje van de vagina of penis naar het laboratorium gestuurd, of een urinetest afgenomen. Bij zwangerschappen wordt in ieder geval gecontroleerd op chlamydia, wegens het gevaar voor de pasgeborene.

De behandeling van chlamydia gebeurt aan de hand van antibiotica in pilvorm. Als je chlamydia niet behandelt kan de bacterie zich overdragen naar andere lichaamsdelen.

Dit is gevaarlijk:

- Ogen: kan leiden tot een ooginfectie of blindheid
- Baarmoeder of eileider: leidt tot onvruchtbaarheid of zwangerschappen buiten de baarmoeder
- Teelballen of prostaat: zorgt voor pijnlijk urineren, koorts en rugpijn
- Baby’s: kan zorgen voor een ooginfectie of blindheid bij de pasgeborene

Het belangrijkste is dat je, zodra je weet dat je chlamydia hebt, dit vertelt aan al je sekspartners. Je mag geen seksuele contacten hebben totdat al de antibiotica correct ingenomen zijn. Als je partner ook chlamydia heeft, moet je ook wachten met seksueel contact tot hij de antibioticakuur afgerond heeft.

Tags , , ,

Syfilis, wat is het juist?

Syfilis of lues is een seksueel overdraagbare aandoening (soa) die veroorzaakt wordt door een bacterie, Treponema pallidum. De bacterie kan zich in de schede, de penis, de anus of soms zelfs de mond nestelen.

Besmetting

Syfilis wordt overgebracht door seksueel contact, maar ook via bloed en tijdens de zwangerschap van moeder op kind.

Ontwikkeling van de ziekte

Syfilis ontwikkelt zich in verschillende fasen. De eerste fase is primaire syfilis. Ze wordt gekenmerkt door de ontwikkeling van een zweer (ulcus) op de plaats van de infectie. Dat kan de penis, de vagina, de mond en de anus zijn. Deze fase begint na gemiddelde drie weken, maar de incubatietijd kan variëren van 10 tot 90 dagen.

Na drie tot zes weken krijgen 60 tot 90% van de onbehandelde patiënten verschijnselen van secundaire syfilis. Over de hele huid kan uitslag ontstaan. Dit gaat gepaard met een verlies van eetlust, misselijkheid, slapeloosheid, hoofdpijn, koorts, spier- en gewrichtspijn.

Nadat de secundaire syfilis spontaan geneest ondervindt de patiënt lange tijd geen last van secundaire syfilis. Na een periode van twee tot zelfs dertig jaar treedt de derde fase pas in. De ziekte kan dan leiden tot een blijvende aantasting van de hersenen, het ruggenmerg, hart en zenuwstelsel. De opgelopen schade is dan onomkeerbaar, maar een behandeling kan de progressie van de ziekte wel een halt toeroepen. Zonder behandeling is syfilis uiteindelijk dodelijk.

Zwangerschap

Syfilis kan tijdens de zwangerschap leiden tot een spontane abortus. Ook het vroegtijdig breken van de vliezen, sterfte tijdens de geboorte. Congenitale syfilis kan leiden tot huidafwijkingen, botontsteking, lever- of miltvergroting, longontsteking, chronische neusverkoudheid en hersenvliesontsteking. Het kind kan blijvende littekens hebben, vatbaar zijn voor allerhande infecties, verstandelijk gehandicapt zijn of groeiachterstand hebben.

Behandeling

Syfilis kan worden opgespoord met behulp van een bloedtest. De aandoening is vrij eenvoudig te behandelen met behulp van antibiotica. Het is wel belangrijk dat de ziekte op tijd herkend en behandeld wordt. Als je er binnen de negen weken bij bent, is syfilis heel goed te genezen.

Tags , ,

Welke soorten geslachtsziekten bestaan er?

Iedereen weet wel dat jebest veilig vrijt om het risico dat je een geslachtsziekte oploopt te beperken. Maar welke SOA’s (Seksueel Overdraagbare Aandoeningen) bestaan er zoal en hoe kun je ze herkennen?

Een SOA kun je onder meer herkennen aan symptomen als afscheiding uit de penis, vagina of anus, een branderig gevoel bij het plassen, jeuk aan de schaamlippen of de eikel, pijn in je onderbuik, bloedverlies en wratjes of zweertjes, blaasjes op de penis, vagina, anus of mond. Als je denkt dat je wel eens ergens een SOA zou kunnen opgelopen hebben, raadpleeg dan meteen je huisarts. Bij de meeste SOA merk je in eerste instantie namelijk niets.

Chlamydia

Chlamydia is een infectie die vooral meisjes en jonge vrouwen treft. Van een chlamydia-infectie merk je de eerste jaren niets. Vrouwen hebben vaak totaal geen of enkel vage klachten.  Als chlamydia niet goed behandeld wordt, kan je onvruchtbaar worden. Zolang je niet behandeld wordt, is chlamydia besmettelijk. Typische klachten bij vrouwen zijn meer of een andere afscheiding dan normaal, onregelmatig bloedverlies en pijn in de onderbuik en bij het vrijen. Mannen hebben klachten als pijn tijdens het plassen of afscheiding uit de plasbuis. Een vrouw kan chlamydia tijdens de bevalling doorgeven aan de baby, waardoor de baby long- of oogontsteking kan krijgen.

Gonorroe

Gonorroe wordt ook wel eens ‘een druiper’ genoemd. Gonorroe is een erg besmettelijke seksuele aandoening. Een man merkt na enkele dagen tot twee weken dat hij besmet is geraakt. Hij kan last krijgen van geelgroene of waterige afscheiding uit de plasbuis. Het plassen kan ook pijn doen. Vrouwen hebben dikwijls nergens last van. Ze hebben soms wel iets meer afscheiding dan normaal. Maar ook bij wie niets merkt, kan de infectie zware gevolgen hebben. Het kan infecties veroorzaken in de penis, vagina en anus. Orale seks vergroot het risico van een gonorroe-infectie in de keel. Gonorroe is uiterst besmettelijk maar gemakkelijk te genezen als je er op tijd bij bent.

Genitale wratten

Genitale wratten, wratten op of rond de geslachtsdelen of de anus komen vaak voor. Na de infectie kan het nog weken tot zelfs een jaar duren voor de eerste wratten doorbreken. De eerste wratten zijn vaak klein, maar ze worden groter en breiden zich uit. De wratten zijn niet pijnlijk, maar ze jeuken verschrikkelijk. Soms zijn de wratten inwendig en is het veel moeilijker ze op te merken. Zelfs na de behandeling kunnen de wratten nog terugkeren. Maar hoe eerder je erbij bent, hoe kleiner het risico dat de wratten nog terugkeren. De oorzaak van genitale wratten is het Humaan papillomavirus. Bepaalde varianten van dit virus kunnen

Herpes genitalis

Herpes genitalis kenmerkt zich door blaasjes of kleine wondjes rond de geslachtsdelen. De besmetting gebeurt door de aanraking van de huiduitslag, het slijmvlies van de mond, penis, vagina of anus van iemand met herpes. De bekendste vorm van herpes is een koortslip (herpes labialis). De oorzaak van zo’n koortslip is een ander type herpesvirus. Via orale seks kan het virus worden overgedragen op de geslachtsdelen. Maar andersom geldt hetzelfde. Herpes genitalis kan ook overgedragen worden op de mond. Als je eenmaal geïnfecteerd bent met het virus, raak je het nooit meer kwijt. De blaasjes ontstaan meestal op een moment dat de weerstand verzwakt is.

Syfilis

Syfilis is een ernstige SOA die in onze contreien gelukkig niet veel voorkomt. De aandoening wordt veroorzaakt door de bacterie treponema pallidum. De ziekte kent drie stadia. In het eerste stadium komen er een of meerdere zweertjes rond de plaats van infectie, dus op de geslachtsdelen of de mond. Enkele maanden later begint het tweede stadium. De syfilis heeft zich via de bloedbaan door het lichaam verspreid. Je kunt dan last hebben van vlekjes op de huid en een grieperig gevoel. Als je tijdens deze stadia niet behandeld werd, treedt het derde stadium in. In dit stadium is de syfilis nog altijd in je lichaam aanwezig en kan het zware schade aan de organen veroorzaken en zelfs dodelijk zijn.

Hepatitis B (geelzucht)

Hepatitis B is een ernstige ziekte waarbij de lever besmet wordt. Het Hepatitis B-virus dringt de levercellen binnen en veroorzaakt daar een ontsteking. Symptomen kunnen bestaan uit koorts, vermoeidheid en lusteloosheid. Bij negen op tien mensen verdwijnt het virus vanzelf uit het lichaam, maar het virus kan ook aanwezig blijven. Je kunt dan worden ingeënt om te voorkomen dat je hepatitis B krijgt. Hepatitis B wordt hier vooral overgedragen door seksueel contact, maar kan ook overgedragen worden via bloedcontact.

Aids

Aids is de ergste seksueel overdraagbare ziekte. Het wordt veroorzaakt door het HIV-virus (Human Immunodeficiency Virus). De besmette persoon wordt eerst seropositief. Dat betekent dat hij drager is van het virus en dus andere mensen kan besmetten. Hij ondervindt wel nog geen last van de infectie. Daarna krijgt hij aids (Acquired Immuno-Deficiency Syndrome). Aids veroorzaakt een algemene immunodeficiëntie. Het ondermijnt met andere woorden het afweersysteem van het lichaam. De patiënt wordt dus sneller ziek en kan aan meerdere ziekten lijden. Verschijnselen die op met aids gepaard gaan, zijn onder meer vermoeidheid, gewichtsverlies, diarree,  droge hoest, nachtzweten, koorts, kortademigheid en opgezette lymfeklieren in de hals of de oksels. Aids is ongeneeslijk. Er bestaat nog geen vaccin tegen. Wel zijn er de zogenaamde ‘aidsremmers’, die de ziekte zodanig kunnen afremmen dat de patiënt nog jaren kan leven.

Trichomonas

Trichomonas-infectie is een minder zware SOA. De oorzaak is het Trichomonasvirus dat in de vagina voorkomt. Vrouwen hebben vaker last van een trichomonasinfectie dan mannen. Je kunt al lange tijd een trichomonasinfectie hebben zonder dat je duidelijke klachten hebt. Bij vrouwen kan de vagina ontsteken. De vagina jeukt dan en veroorzaakt een geelgroene afscheiding. Ook de plasbuis en de blaas kunnen ontsteken. Dat doet pijn bij het plassen. De klachten nemen tijdens de menstruatie vaak toe. Mannen zullen niets of weinig merken van eeninfectie. Trichomonas is goed te behandelen. Naast SOA zijn er ook nog de volgende aandoeningen. Het zijn eigenlijk geen SOA’s omdat je deze aandoeningen ook op andere manieren kunt oplopen dan door seksueel contact. Wel kunnen de aandoeningen klachten veroorzaken rond of in de geslachtsorganen.

Schaamluis

Schaamluis is de SOA die het meest voorkomt, maar het is ook de meest onschuldige. Schaamluis kan overgebracht worden door seksueel contact maar ook door bijvoorbeeld gezamenlijk kledinggebruik. Schaamluizen zijn kleine luisjes die leven op de behaarde delen van het menselijke lichaam. Ze leven van het bloed van mensen. Ze hebben een rode of bruine ontlasting, die plekjes achterlaten in je ondergoed. Soms raakt de huid geïrriteerd en gaat hij jeuken. Krabben is af te raden, het helpt niet en kan infecties tot gevolg hebben. Schaamluis kun je zelf vaststellen en behandelen, maar je kunt er ook mee naar een arts. Je kunt de schaamluizen bestrijden met een anti-luizenmiddel.

Gardnerella (bacteriële vaginose)

Bacteriële vaginose is eigenlijk geen SOA, maar een verstoring van het bacteriële evenwicht in de vagina. Dit kan onder meer het gevolg zijn van het wassen van de vagina met zeep of het te lang inhouden van een tampon, wat de zuurgraad in de vagina verstoort. De vagina scheidt dan een grijswit vocht af en ruikt zurig. Je kunt ook bacteriële vaginose hebben zonder dat je er last van hebt. Behandeling is enkel nodig als je klachten hebt. Mannen hebben doorgaans geen last van de infectie.

Candida-infectie

Een candida-infectie is een schimmelinfectie. De oorzaak is een verstoring van de gisthuishouding in je lichaam. Als je een mindere weerstand hebt, bijvoorbeeld door ziekte of stress, kan de bacterie zich vermenigvuldigen. Candida kan in de vagina een schimmelinfectie veroorzaken. Het is dus geen SOA, maar een infectie die in je lichaam ontstaat. Het veroorzaakt een brokkelige afscheiding die zurig ruikt. Je krijgt er jeuk en een branderig gevoel door.  Mannen hebben last van klachten als een droge, schilferige eikel, rode puntjes op de eikel en jeuk. De schimmelinfectie kan tijdens seksueel contact worden overgedragen op de partner.

Tags ,

Alles over genitale herpes

Genitale herpes, een seksueel overdraagbare aandoening (SOA) die vrij vaak voorkomt in de westerse wereld, wordt veroorzaakt door het herpes simplex-virus (HSV). Ongeveer 1 op de 5 volwassenen is drager van dit virus.

Oorzaken

Er bestaan twee typen van het virus. Ten eerste is er het type dat genitale herpes veroorzaakt. Die aandoening krijg je wanneer je bij seksueel contact met iemand die al besmet is met het virus. Bij zowel mannen als vrouwen leidt het tot pijnlijke zweren rond het  geslachtsorgaan. Type 1 komt het vaakst voor. Dit type veroorzaakt pijnlijke blaasjes rond de mond, ook wel koortsblaasjes genoemd.
Mensen die medicatie nemen die hun immuunsysteem verzwakt, hebben een grotere kans om de ziekte op te lopen. Hun lichaam is immers verzwakt, waardoor hun lichaam zich makkelijker kan manifesteren.

Genitale herpes vormt een ernstig risico voor zwangere vrouwen. Kinderen die besmet zijn met de ziekte, kunnen daar ernstige letsels aan overhouden. Toekomstige moeders die vermoeden dat ze misschien de ziekte hebben kunnen zich best laten onderzoeken. Als er sprake is van genitale herpes, wordt meestal gekozen voor een keizersnede.

Symptomen

De symptomen verschillen van persoon tot persoon. Sommige patiënten hebben geen tot weinig symptomen, anderen hebben regelmatig last van de ziekte. De incubatietijd bedraagt 2 tot 20 dagen.

Sommige mensen hebben geen of weinig symptomen terwijl anderen regelmatig last hebben van de ziekte. De incubatietijd bedraagt 2 tot 20 dagen. De patiënt kan zelfs nog maanden na de besmetting last hebben van de ziekte.

De eerste uitbraak van de ziekte is vaak de meest pijnlijke. Herpes simplex veroorzaakt pijnlijke blaren vol vocht rond de geslachtsorganen of de mond. Naast deze symbolen vertonen veel patiënten griepachtige symptomen zoals overgeven, misselijkheid en hoofdpijn.

De eerste keer dat de ziekte uitbreekt is vaak de ergste en meest pijnlijke uitbraak. De aandoening veroorzaakt pijnlijke blaren die gevuld zijn met vocht. Deze blaren komen rond de geslachtsorganen of de mond voor. Sommige mensen krijgen naast deze blaren ook nog symptomen van een griep zoals misselijkheid, overgeven en hoofdpijn.
Na 2 tot 10 dagen verdwijnen de blaren vanzelf. Het virus blijft evenwel passief in het lichaam. De ziekte kan de patiënt later weer parten gaan spelen door verkoudheid, vermoeidheid, stress, zonnebrand of seksueel contact.

Hoe langer iemand herpes heeft, hoe vaker de symptomen voorkomen. Een gemiddelde van een tiental uitbraken per jaar is normaal, maar na verloop van tijd kan dit afnemen.

De aandoening kan complicaties met zich meebrengen. Soms leidt de genitale herpes tot een soort oogontsteking.

Behandeling

Herpes kan, in tegenstelling tot andere geslachtsziekten, niet genezen worden. Wel kunnen de symptomen bij een uitbraak behandeld worden. Tegen het virus zelf is echter geen enkel medicijn bestand.

Herpes is een ziekte die behandeld kan worden, maar niet volledig kan worden genezen. De symptomen komen gedurende een korte periode voor en verdwijnen daarna weer. De ziekte is het meest besmettelijk op het moment dat de symptomen voorkomen.

Behandeling

In tegenstelling tot bepaalde andere geslachtsziekten kan herpes niet genezen worden. De symptomen bij een uitbraak van de ziekte kunnen wel behandeld worden maar het voor het virus zelf is er geen medicatie beschikbaar.

Preventie

Besmettingen gebeuren bijna alleen maar wanneer er sprake is van een uitbraak en er zweren voorkomen. Beperk het contact met besmette personen tot een minimum. Als je seksueel contact heb, bescherm je dan, bijvoorbeeld met behulp van een condoom.

Tags ,

Hepatitis B, een ernstige leverinfectie

Hepatitis B is een virale infectie van de lever die veroorzaakt wordt door het hepatitis B-virus (HBV).

Omschrijving

Hepatitis is een virale leveraandoening die voorkomt in verschillende vormen (A, B, C, …). De vormen zijn moeilijk uit elkaar te houden maar hebben feitelijk niks met elkaar te maken. De enige gelijkenis is dat ze schade berokkenen aan de lever.

Daarom is het belangrijk om duidelijk onderscheid te maken tussen de verschillende vormen van hepatitis. De manier waarop het zich manifesteert en de behandeling zijn bij elke vorm totaal anders. Zo wordt hepatitis A door aanraking doorgegeven, terwijl hepatitis B een seksueel overdraagbare aandoening is.

Het virus manifesteert zich 2 tot 6 maanden na besmetting. Meestal gebeurt dit door een acute aanval van hepatitis. De meeste mensen recupereren van deze aanval, maar in sommige gevallen kan het lichaam geen antistoffen aanmaken. Hierdoor kan de ziekte chronisch worden. Mensen met de chronische ziekte kunnen op termijn levercirrose ontwikkelen. Ook kan er leverkanker ontstaan door de ziekte.

Oorzaken

Hepatitis B gaat van persoon tot persoon over op een gelijkaardige manier als het HIV-virus. Het is dus overdraagbaar via bloed of seks. Ook kan het van moeder op kind worden doorgegeven voor de geboorte.

Daarnaast kan een besmetting met hepatitis B ook gebeuren wanneer iemand open wondjes heeft of als de moeder borstvoeding geeft aan het kind.

Symptomen

Vaak komen volgende symptomen voor bij iemand die hepatitis B heeft opgelopen:

- misselijkheid en braken
- lichte koorts
- verlies van eetlust
- donkere urine en gele huiduitslag

Vlak na de besmetting hebben dragers van het virus vaak geen of weinig symptomen, deze komen pas als de ziekte uitbreekt.

Diagnose en behandeling

De diagnose van de ziekte gebeurt op basis van een bloedtest, het bloed wordt dan onderzocht of het virus aanwezig is.

De behandeling van hepatitis B gebeurt door middel van medicatie, er zijn verschillende vormen van medicatie mogelijk naar gelang de ziekte zich manifesteert. Wanneer de lever te fel beschadigd is kan een transplantatie nodig zijn.

Tags , ,

Wat zijn genitale wratten?

Genitale wratten is de naam van een zogenaamde seksueel overdraagbare aandoening (SOA). De wratten komen zowel op de genitale als de anale gebieden voor, maar ook in het bovenste gedeelte  van de vagina en de baarmoeder en in de mannelijke plasbuis. Je kan ze opmerken door een gezwollen en rozig gebied. Soms zijn er helemaal geen symptomen, maar de wratten kunnen wel jeuken, branden of pijn doen tijdens de seks of het urineren.

Beschrijving

Genitale wratten, ook aangeduid met de wetenschappelijke term condyloma acuminata, zijn kleine gezwellen op of bij de genitaliën. Net als alle andere wratten, worden ze veroorzaakt door een vorm van het humaan  papillomavirus. Genitale wratten is een van de SOA’s die wereldwijd het meeste voorkomt. Het virus dat de SOA veroorzaakt zit trouwens vooral in de normaal lijkende huiddeeltjes.

Mensen met genitale wratten schamen zich er vaak voor. Dat kan leiden tot emotionele en sociale problemen. Daarbij komen vaak gevoelens van boosheid kijken. Iedereen die ook seksuele contacten gehad heeft, kan het virus krijgen. Veel mensen die het virus hebben, weten er niets van.  Vaak komt de infectie pas boven water als het immuunsysteem van de persoon beproefd wordt door ziekte of door het nemen van medicijnen.  Een tekort aan foliumzuur of vitamine A kunnen ook een aanleiding zijn. Roken vormt ook een risicofactor.

Besmetting

Genitale wratten verspreiden zich via seksueel contact met een besmette partner. Ongeveer drie maanden na het bewuste seksuele contact ontwikkelen ze zich pas. Condooms kunnen helpen wratten te voorkomen, maar bieden geen waterdichte garantie.

Het humaan  pappilomavirus kan ook via het geboortekanaal aan een ongeboren kind doorgegeven worden. Het virus wordt in verband gebracht met 90% van alle baarmoederlijke kwaaltjes. Het kan ook van invloed zijn op kanker in het genitale of anale gebied. Met behulp van een colposcoop kan hij de baarmoederhals onderzoeken op aangetaste delen.

Genitale wratten worden verspreid via seksueel contact met een geïnfecteerde partner. Ze zijn zeer besmettelijk en kunnen zich drie maanden na contact ontwikkelen. Condooms kunnen helpen, maar verzekeren geen preventie. Het virus kan ook via het geboortekanaal aan een ongeboren kind worden doorgegeven. Het virus wordt geassocieerd met 90% van alle baarmoederlijke kwaaltjes en kan ook een grote rol spelen bij kanker in het genitale en anale gebied.

Diagnose

Kom je een bloemkoolachtig gezwelletje tegen op je genitaliën, breng dan zeker eens een bezoek aan de dokter. Die kan met zekerheid zeggen of je genitale wratten hebt of niet.  Hij kan een colposcoop gebruiken om de baarmoederhals te onderzoeken op aangetaste delen. Een abnormaal uitstrijkje zou ook op genitale wratten kunnen wijzen.

Behandeling

Voor genitale wratten bestaan er verschillende behandelingen, hoewel ze niet allemaal succesvol zijn. Er bestaan producten die het wratweefsel vernietigen en geneesmiddelen die het afweermechanisme kunnen veranderen. Je kan de wratten ook heelkundig laten verwijderen. Dat kan via cryotherapie (de wrat bevriezen), elektrocauterisatie(de wrat wegbranden met een speciaal apparaat), lasertherapie of heelkunde.

Tags ,

Wat is genitale herpes?

Genitale herpes, veroorzaakt door het herpes simplex virus (HSV), is een aandoening die vrij veel voorkomt in de westerse wereld. Ongeveer 1 op de 5 volwassenen is drager van dit virus.

Er zijn 2 typen van het HSV-virus. Type 2 is het type dat genitale herpes veroorzaakt. Deze aandoening krijg je wanneer je seksueel contact hebt met iemand die al herpes heeft. Genitale herpes veroorzaakt pijnlijke zweren rond het geslachtsorgaan bij zowel mannen als vrouwen. Type 1 veroorzaakt pijnlijke zweren rond de mond die vooral manifesteren bij koud weer. Deze ziekte wordt overgedragen door in contact te komen met lichaamsstoffen van iemand die de ziekte al heeft.

Omschrijving

Herpes is een ziekte die behandeld kan worden, maar niet volledig kan worden genezen. De symptomen komen gedurende een korte periode voor en verdwijnen daarna weer. De ziekte is het meest besmettelijk op het moment dat de symptomen voorkomen.

Mensen die medicatie innemen die hun immuunsysteem verzwakt, hebben een groter risico om de ziekte op te lopen. Dit komt omdat hun lichaam verzwakt is en de ziekte zich zo gemakkelijker kan manifesteren. Er zijn ook bewijzen gevonden dat herpes bij vrouwen de kans op baarmoederkanker verhoogt.

De ziekte kan ook gevaarlijke complicaties veroorzaken. De ziekte veroorzaakt soms een soort oogontsteking. Deze is zeer pijnlijk omdat de patiënt het gevoel heeft dat er iets in het oog vastzit.

Een ander gevaar is het doorgeven van de ziekte van moeder op baby. Kinderen kunnen ernstige letsels overhouden wanneer ze besmet geraken met de ziekte. Toekomstige moeders die vermoeden dat ze de ziekte hebben kunnen best met hun arts overleggen wat de mogelijkheden zijn voor de geboorte, zodat het kind niet in aanraking komt met de ziekte. Meestal wordt een keizersnede dan aangeraden zodat het kind niet in contact komt met de ziekte.

Symptomen

De symptomen van herpes variëren van patiënt tot patiënt. Sommige mensen hebben geen of weinig symptomen terwijl anderen regelmatig last hebben van de ziekte. De incubatietijd bedraagt 2 tot 20 dagen, maar zelfs maanden na besmetting kan een patiënt last hebben van de ziekte.

De eerste keer dat de ziekte uitbreekt is vaak de ergste en meest pijnlijke uitbraak. De aandoening veroorzaakt pijnlijke blaren die gevuld zijn met vocht. Deze blaren komen rond de geslachtsorganen of de mond voor. Sommige mensen krijgen naast deze blaren ook nog symptomen van een griep zoals misselijkheid, overgeven en hoofdpijn.

De blaren verdwijnen vanzelf na 2 tot 10 dagen maar het virus zelf blijft passief in het lichaam. De ziekte kan later weer actief worden door een verkoudheid, stress, vermoeidheid, verbranden door de zon of seksueel contact.

Naargelang iemand herpes langer heeft, komen de symptomen steeds minder voor. Gemiddeld heeft iemand een tiental uitbraken per jaar, maar na enkele jaren kan dit afnemen.

Behandeling

In tegenstelling tot bepaalde andere geslachtsziekten kan herpes niet genezen worden. De symptomen bij een uitbraak van de ziekte kunnen wel behandeld worden maar het voor het virus zelf is er geen medicatie beschikbaar.

Preventie

De ziekte wordt bijna enkel doorgegeven wanneer er een uitbraak is en er zweren voorkomen. In deze periode kan je best contact met besmette personen tot een minimum houden om zo besmetting te voorkomen. Tijdens deze periode is het ook aangeraden om beschermd seksueel contact te hebben door bijvoorbeeld een condoom.

Tags ,

Wat is chlamydia?

Chlamydia is een bacteriële seksueel overdraagbare aandoening (soa). Tot de mogelijke gevolgen van chlamydia behoren bekkenontsteking en een atypische variant van longontsteking.

Oorzaken en complicaties van chlamydia

Chlamydia is een veelvoorkomende geslachtsziekte die veroorzaakt wordt door de bacterie Chlamydia trachomatis. De ziekte wordt overgedragen via onbeschermde (vaginale of anale) geslachtsgemeenschap met een besmette partner. Een moeder kan de ziekte ook doorgeven aan haar baby tijdens de bevalling.

Een sluimerende infectie van de baarmoederhals richt weinig schade aan, maar de infectie kan zich verspreiden naar de baarmoeder, waar ze het baarmoederslijmvlies besmet. Van daar kan ze ook de eileiders en eierstokken aantasten en een bekkenontsteking veroorzaken. Een bekkenontsteking is een belangrijke oorzaak van onvruchtbaarheid en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen bij vrouwen op vruchtbare leeftijd.

Bekkenontsteking doet zich ook vaak voor bij gonorrhoe, en dat is meteen de reden waarom chlamydia vaak verward wordt met deze ziekte. De symptomen van beide ziektes vertonen immers grote gelijkenissen en komen vaak samen voor.

Een andere variant van chlamydia veroorzaakt lymphogranuloma venereum, een zeldzame soa die de lymfeknopen in de liesstreek doet opzwellen en ontsteken.Nog ander varianten, chlamydia pneumoniae en chlamydia psittaci, veroorzaken longontsteking . In dit geval worden de chlamydiabacteriën ook aangetroffen in de keel.

Chlamydia kan ook proctitis (ontsteking van het rectum) en conjunctivitis (ontsteking van het bindvlies aan de binnenkant van de oogleden en de buitenkant van het oogwit) veroorzaken.

Symptomen

De eerste symptomen van chlamydia zijn doorgaans niet ernstig en duiken pas 1 tot 3 weken na de besmetting op. Vaak wordt de ziekte pas herkend als er complicaties optreden. De symptomen van een chlamydia-infectie in de baarmoederhals, het urinekanaal of de anus zijn intermitterende vaginale bloedingen of afscheiding, pijnlijk urineren of pijn in de onderbuik.

Bij mannen veroorzaakt chlamydia in veel gevallen ontsteking van de urineleider, waarbij de penis slijm of etter afscheidt. Sommige mannen hebben ook last van pijn bij het urineren. Pijn of zwelling in de scrotumstreek kunnen symptomen zijn van epididymitis, ontsteking van de epididymides. Ongeveer de helft van de mannen vertoont echter helemaal geen symptomen.

Diagnose

Om de juiste diagnose te kunnen stellen, moeten artsen bij vrouwen het bekken onderzoeken en uitstrijkjes voor chlamydia en gonorrhoe maken van de baarmoederhals en het urinekanaal. Bij mannen maakt de arts een uitstrijkje van de urineleider. Een negatief resultaat geeft echter geen volledige garantie.

Mensen die onbeschermde geslachtsgemeenschap hebben gehad met een besmette partner, moeten zich onmiddellijk laten behandelen, nog voor de resultaten van de tests bekend zijn.Tegenwoordig bestaan er ook heel accurate urinetests die het maken van uitstrijkjes overbodig maken.

Behandeling

Er bestaan verschillende efficiënte, veilige en niet al te dure antibioticabehandelingen tegen chlamydia. Aangezien chlamydia en gonorrhoe vaak samen voorkomen, krijgen veel patiënten antibiotica toegediend die beide ziekten bestrijden.

Indien patiënten zich niet (tijdig) laten behandelen, kunnen er ernstige complicaties optreden. Vrouwen lopen het risico om een bekkenontsteking op te lopen, die uiteindelijk kan leiden tot leverziekte, chronische bekkenpijn of onvruchtbaarheid. Mannen kunnen pijnlijk gezwollen testikels krijgen, seksueel overdraagbare reactieve artritis of het syndroom van Reiter.

Tags , ,