Tag

Dwarslaesie, ernstige verlamming

Bij dwarslaesie denken veel mensen meteen aan een verlamming van een bepaald lichaamsdeel. Een dwarslaesie ontstaat doordat het ruggenmerg een beschadiging heeft opgelopen in een verkeersongeluk, een sportongeluk en zelfs bij het verrichten van huishoudelijke taken. ‘Laesie’ betekent dan ook beschadiging.

Het ruggenmerg

In het ruggenmerg bevinden zich miljarden zenuwbanen door elkaar en vertakkingen links en rechts ervan die nodig zijn als verlengstuk van het ruggenmerg. Het gevoel en de beweging in het lichaam wordt mogelijk gemaakt door het ruggenmerg. Dit geeft signalen door naar de hersenen en de hersenen geef ook signalen door aan het ruggenmerg.

Functieverlies

Mensen die aan dwarslaesie lijden worden vaak in verband gebracht met rolstoelgebruikers. Maar dwarslaesie betekent niet meteen dat je niet meer kan lopen. In het lichaam kunnen er ook andere functies worden verstoord. Het is belangrijk om te weten waar de beschadiging van een dwarslaesie heeft plaatsgevonden in het lichaam. Deze beschadiging bepaalt waar er zich in het lichaam functieverlies heeft voorgedaan. Bij de aard van de beschadiging zijn er 2 zaken mogelijk. Men kan nagaan of er volledig functieverlies is of dat er slechts gedeeltelijk functieverlies is.

Spinale shockfase

De spinale shockfase ontstaat vlak na het ontstaan van een dwarslaesie. Hierbij reageert het lichaam zich af op de voorbije gebeurtenissen. Functies kunnen voor een onbepaalde tijd uitvallen en hierna weer volledig in werking treden. Het kan ook zijn dat het overblijvende functieverlies voor altijd is. Tijdens de dwarleasie kan je last hebben van vrijblijvende problemen zoals infecties van de urinewegen, nierstenen en spierspasmen. Toch is er op medisch vlak genoeg medicatie ontwikkeld om de meeste pijn uit te sluiten.

Revalideren en sporten

Het is belangrijk voor mensen die aan dwarslaesie lijden dat ze op de gepaste wijze revalideren en dat ze genoeg sporten. Er wordt gewerkt aan een goede zithouding. Ook aan de spieren wordt gewerkt om ze zo soepel mogelijk te houden. Zodra deze spieren in optimale vorm verkeren kan er gewerkt worden aan de activiteiten die, voor normale mensen, erg normaal lijken maar plots zeer moeilijk worden. Zoals zichzelf aankleden en wassen. Het is ook belangrijk dat je psychisch leert omgaan met je handicap en dat de bevoegde personen ervoor zorgen dan je jezelf weer volledig in de samenleving kan nestelen en zelf je eigen weg kan bepalen als je in een rolstoel zit.

Tags , ,

Aangezichtsverlamming van Bell, minder ernstig dan het lijkt

Wie wordt getroffen door de aangezichtsverlamming van Bell, verliest plots de controle over de spieren in het aangezicht. Gewoonlijk zijn de symptomen van de ziekte alleen zichtbaar in de linker- of rechterhelft van het gezicht, maar in sommige gevallen treedt de aandoening op in het volledige gezicht. Het getroffen deel van het gezicht voelt slap of verstijfd aan en de patiënt slaagt er amper in om zijn gezichtsspieren te bewegen of om zijn mond en ogen te sluiten.

Wetenschappers hebben nog geen zekerheid over de oorzaken van de aangezichtsverlamming van Bell en zijn er bijgevolg nog niet in geslaagd om een doeltreffende behandeling te ontwikkelen. Toch lijkt deze aandoening gevaarlijker dan ze in feite is: de meeste patiënten herstellen volledig binnen enkele maanden met behulp van medicatie.

Waaraan herken je de aangezichtsverlamming van Bell?

De aangezichtsverlamming van Bell kenmerkt zich door een verzwakking of verlamming van één helft van je gezicht of van je volledige gezicht, maar de meeste patiënten ervaren bijkomende klachten.

Voorbeelden van mogelijke complicaties zijn:

- ongecontroleerde bewegingen in je gezicht (bijvoorbeeld onwillekeurig knipogen of
glimlachen)
- kwijlen
- pijn in je gezicht
- veranderende smaakzin
- overgevoeligheid voor geluid
- onvermogen om tranen te vormen of overdadige traanproductie

Wat is de oorzaak van de ziekte?

De verlamming in je gezicht wordt veroorzaakt door een letsel aan je aangezichtszenuw of door een infectie van dezelfde zenuw. De aangezichtszenuw oefent controle uit over de spieren die gezichtsuitdrukkingen vormen. Verder staat deze zenuw ook in voor de waarneming van geluid en voor de werking van je speekselklieren, je traanklieren en de smaakpapillen vooraan op je tong. De werking van de spieren en klieren in je gezicht vermindert dan ook aanzienlijk wanneer je aangezichtszenuw gekwetst, ontstoken of geïnfecteerd is.

Tot zover zijn wetenschappers het eens, maar hun meningen verschillen sterk over de onderliggende oorzaken van de verstoorde werking van de aangezichtszenuw. Toch zijn een aantal theorieën algemeen bekend. Een klap tegen het hoofd zou bijvoorbeeld een letsel aan de aangezichtszenuw kunnen veroorzaken en een infectie zou te wijten kunnen zijn aan bepaalde virussen of bacteriesoorten.

Hoe verloopt de behandeling?

De behandeling van de aangezichtsverlamming van Bell is voornamelijk gericht op het herstel van je aangezichtszenuw door medicatie. Meestal krijg je Prednison voorgeschreven, een geneesmiddel dat de zwelling van de ontstoken aangezichtszenuw moet verminderen. Mogelijk moet je ook antivirale medicijnen innemen.
Gewoonlijk duurt het met behulp van geneesmiddelen een paar dagen tot een paar weken voordat de ontsteking van je aangezichtszenuw genezen is. Vervolgens zal je controle over je gezicht waarschijnlijk terugkeren na drie tot zes maanden. Tijdens deze periode is het belangrijk om je ogen goed te verzorgen met oogdruppels, want je ogen kunnen zichzelf niet meer reinigen door te knipperen.

Over het algemeen stellen artsen dat de meeste patiënten volledig herstellen van de aangezichtsverlamming van Bell binnen zes maanden na het genezen van de aangezichtszenuw. Toch is er nog geen reden tot paniek als je symptomen nog niet verdwenen zijn na zes maanden, want niet alle patiënten herstellen even snel. Vooral bij oudere mensen kan het genezingsproces langer aanslepen. Pas na negen maanden kan je arts beoordelen of je blijvende schade zal ondervinden.

Tags , ,