Voor niet-rokers is het een evidentie, een morele kwestie zelfs: «zoiets doe je niet». In tijden waarin we het roken stapsgewijs hebben verbannen uit openbare gebouwen, restaurants en binnenkort waarschijnlijk ook cafés, is het idee van een rokende zwangere vrouw voor velen onaanvaardbaar. Dat het gevaarlijk is voor het ongeboren kind, dat weet iedereen, maar wat zijn nu de precieze risico’s? We zetten er even enkele op een rijtje.
1. Het ongeboren kind is met de moeder verbonden via de placenta of moederkoek. «Ik eet nu voor twee», hoor je vaak zeggen. Maar het kind consumeert alles wat de moeder consumeert, het drinkt en rookt ook mee. Via de placenta komt het in aanraking met de kankerverwekkende stoffen die tabak bevat. Ook met alcohol kan men best voorzichtig zijn.
2. Naast het gekende verhoogde risico op kanker zijn er nog vele, minder gekende gevolgen, op korte en langere termijn. Roken verhoogt bijvoorbeeld ook de kansen op complicaties bij de zwangerschap, miskramen en wiegendood. Verder krijgt het kind in de baarmoeder teveel koolstofmonoxide binnen en te weinig zuurstof, wat rechtstreeks leidt tot een verminderde groei en een lager geboortegewicht. Dit beïnvloedt ook de ontwikkeling van de hersenen van de foetus en kan later leiden tot leerproblemen. Kortom, het kind draagt de gevolgen zijn hele leven mee.
3. Roken tijdens de zwangerschap heeft niet enkel betrekking op de moeder, maar ook op de vader! Ook passief meeroken is schadelijk voor het kind en verhoogt de kansen op groeiproblemen en een lager geboortegewicht. Wie er de internetfora voor zwangere vrouwen op naleest, ziet dat stoppen met roken tijdens de zwangerschap vaak nog moeilijker is wanneer de partner rookt. Samen stoppen en elkaar blijven aanmoedigen blijft de beste oplossing.
Roken is iets waarvoor jij kiest en je kind niet, zegt men vaak. Maar daarbij vergeet men soms iets te snel dat het gaat om een verslaving, iets waar je mee worstelt. De rokende moeder, die (te?) snel met de vinger gewezen wordt, is meer gebaat met ondersteuning en begrip van haar omgeving. Iedereen kan dus bijdragen aan de gezondheid van het kind.
baby, roken, stoppen met roken, zwanger, zwangerschap Druggebruik tijdens de zwangerschap klinkt als een marginaal verschijnsel, dat bij velen spontaan beelden van junks en naalden oproept. Maar wat met een pintje, een kop koffie, een slaappilletje? Ook het gebruik van sociaal meer aanvaarde middelen als alcohol, cafeïne en kalmeermiddelen kunnen hun sporen nalaten in de ontwikkeling van het kind. Hier gaan we er even verder op in.
Alcohol mag dan wel een sociaal aanvaard genotsmiddel zijn, de lijst met mogelijke gevolgen van (overmatig) alcoholgebruik tijdens de zwangerschap is niet te overzien. Het gaat hier zowel over fysieke aandoeningen, zoals hersenschade en misvormingen, als over lange termijn problemen zoals aandachtstoornissen. Niemand kan precies zeggen waar de grens ligt tussen matige en overmatige consumptie, maar regelmatig alcohol drinken kan je best achterwege laten, voor de gezondheid van je kind.
Wat cafeïne betreft, zijn artsen het er over eens dat het gebruik tijdens de zwangerschap best zoveel mogelijk beperkt wordt. Overmatige consumptie verhoogt de kansen op een miskraam en kan de bloedstroom naar de placenta of moederkoek verminderen. De cafeïne kan ook rechtstreeks inwerken op de ontwikkeling van het kind. Tijdens de zwangerschap wordt de stof trager afgebroken. Ze blijft dus langer in het bloed circuleren.
Kalmeer –en slaappillen lijken onschuldig, maar het kind kan er in de buik fysiek afhankelijk van worden. Na de geboorte uit dit zich in ontwenningsverschijnselen zoals koorts, slaapstoornissen, ademhalingsmoeilijkheden en eetproblemen.
De gevolgen van cannabisgebruik door zwangere moeders zijn niet eenduidig. Sommige studies zien verbanden met groeiproblemen van de foetus en stoornissen in de ontwikkeling van het zenuwstelsel. De precieze schade is echter nog niet duidelijk aangetoond.
Het gebruik van opiumderivaten zoals morfine en heroïne tijdens de zwangerschap is zeer schadelijk, zowel voor de moeder als het kind. De moeder stelt zich bloot aan aandoeningen als hart –en longziekten, diabetes en hepatitis en het risico op een miskraam is groot. Ook na de geboorte ligt de sterftegraad bij kinderen van heroïnegebruikers aanzienlijk hoger.
Ook hier is het gevaarlijk om abrupt met deze middelen te stoppen tijdens de zwangerschap, omdat het kind er in de baarmoeder afhankelijk van is geworden. Om de risico’s op ontwenningsverschijnselen bij zowel ongeboren kind als moeder te verkleinen, kan je best stapsgewijs afbouwen met een vervangend middel als methadon.
Bij eender welk middelengebruik mag je niet vergeten dat het ongeboren kind alles consumeert wat de moeder consumeert. Alle schadelijke stoffen die een moeder binnenkrijgt, vinden via de placenta ook hun weg naar de foetus. Die is in volle ontwikkeling en dus veel kwetsbaarder dan de volwassen moeder!
druggebruik, drugs, zwanger, zwangerschap Vrouwen worden op steeds latere leeftijd zwanger. Na je 35ste nog zwanger worden van een gezonde baby is in veel gevallen helemaal geen probleem. Toch zijn er ook een aantal risico’s aan verbonden.
Na je 35ste zwanger worden, brengt bepaalde risico’s met zich mee:
Het kan langer duren voor je zwanger wordt.
Je wordt geboren met een bepaald aantal eicellen, en die verminderen in kwaliteit als je zwanger wordt. Ook als je menstruatie nog regelmatig is, kan je minder vaak een eisprong hebben. Bovendien worden de eicellen niet zo vlug bevrucht als bij jongere vrouwen. Dat betekent natuurlijk niet dat je niet meer zwanger kan worden, het kan alleen wat langer duren.
Je wordt sneller zwanger van een meerling
De kans dat je zwanger wordt van een twee- of meerling wordt groter als je ouder wordt, zeker als er een beroep gedaan werd op IVF (In vitro-fertilisatie).
Je zal sneller last krijgen van zwangerschapsdiabetes
Zwangerschapsdiabetes komt, zoals de naam al aangeeft, enkel voor tijdens de zwangerschap, en meer bij vrouwen die ouder zijn dan 35.
Je hebt sneller een keizersnede nodig
Vrouwen boven de 35 lopen meer risico op complicaties tijdens de zwangerschap.
Het risico op chromosomale afwijkingen wordt groter
Er is een groter risico op chromosomale afwijkingen zoals het syndroom van Down.
Er is een groter risico op miskramen
Het risico op miskramen wordt ook groter als ze ouder wordt.
Als je plant om zwanger te worden, is het aan te raden op voorhand al een afspraak te maken met je dokter. Hij of zij zal je algemene gezondheid onderzoeken en kan je raadgevingen geven met betrekking tot je levensstijl.
Laat je zwangerschap goed opvolgen en meld de kleinste veranderingen of symptomen, ook al lijken ze onbelangrijk.
Eet gezond. Tijdens de zwangerschap heb je meer calcium, ijzer, proteïne, foliumzuur en andere voedingsstoffen nodig.
Blijf fysiek actief: blijf in beweging, maar ga hierover wel ten rade bij je arts of gynaecoloog.
Vermijd risicovolle stoffen. Alcohol, tabak en drugs moeten tijdens je zwangerschap absoluut verboden zijn. Zelfs gematigd alcoholgebruik leidt tot grote risico’s voor de baby. Roken verhoogt het risico op vroeggeboorte, problemen met de placenta en een laag geboortegewicht. Drugs kunnen enorme schade toebrengen aan je baby.
leeftijd, zwanger, zwangerschap De meest uitgevoerde operatie ter wereld? Een keizersnede natuurlijk. Bijna iedereen kent wel iemand die deze ingreep reeds heeft ondergaan.
Een keizersnede of sectio caesarae, zoals de wetenschappelijke benaming luidt, is een operatieve ingreep waardoor de vrouw niet op de natuurlijke manier bevalt maar het kind ter wereld gebracht wordt via de buikwand.
Er bestaan verschillende redenen om tot een keizersnede over te gaan. Een van de meest voorkomende redenen is een stuitligging of een andere ligging van de baby waardoor de bevalling bemoeilijkt wordt. Ook een disproportie van de grootte van het baringskanaal of het bekken en de grootte van een kind kan een keizersnede noodzakelijk maken. Verder is een keizersnede ook nodig als de moeder gezondheidsproblemen (diabetes, hartziekte, enz.) heeft. Ook in geval van foetale nood, als het kind dus in acuut ernstig gevaar is, is een keizersnede nodig. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn bij de loslating van de placenta of een uitgezakte navelstreng.
In de meeste gevallen gebeurt een keizersnede via de ‘bikinisnede’. Dat is een dwarse snede van 10 à 15 centimeter vlak boven het schaambeen. Deze methode geeft het minste risico op infecties en andere complicaties. Als deze dwarse snede wegens de ligging of de grootte van de foetus onmogelijk is, kiest men soms voor een verticale incisie. Daarna wordt de baby via een snede in de baarmoeder naar buiten gehaald.
Vandaag de dag is een keizersnede een relatief veilige ingreep. Toch blijft het een operatie waar de nodige risico’s aan verbonden zijn. Complicaties zijn onder meer endometritis (infectie van de binnenwand van de baarmoeder), zwaar bloedverlies, trombose, infectie van de wond, etc. Complicaties voor de baby zijn kleine letsels ten gevolge van de ingreep en ademhalingsproblemen in de dagen na de bevalling.
bevalling, keizersnede, zwangerschap Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een zwangerschap die plaatsvindt buiten de baarmoeder. Het is een gevaarlijke situatie, want de gebieden rond de baarmoeder zijn niet gemaakt om een embryo in te laten groeien. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap staat ook bekend onder de wetenschappelijke term extra uteriene graviditeit (EUG).
Bij een normale zwangerschap vindt de bevruchting plaats in de eileider of buiten de eierstok. Het embryo nestelt zich vervolgens in de baarmoeder. Wanneer het embryo zich in de eileider nestelt, leidt dit tot een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Zeldzamer zijn de gevallen waarbij het embryo zich in de eierstok, buik of baarmoederhals nestelt. Een vrucht kan bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap niet voldragen worden.
Een van de belangrijkste oorzaken van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is een beschadiging van de eileiders. Dat kan komen door een ontsteking aan de eileider, een eerdere EUG of een operatie aan de eileider.
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is de belangrijkste doodsoorzaak bij zwangere vrouwen. De eileider is niet gemaakt om een embryo te huisvesten. Naarmate het embryo zich ontwikkelt, blijft de eileider uitzetten tot er een bepaalde limiet bereikt wordt. Op dat ogenblik zal de eileider scheuren, wat ernstige bloedingen tot gevolg heeft. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vergroot het risico dat de volgende zwangerschap weer een buitenbaarmoederlijke wordt.
In het begin van de EUG kunnen klachten nog ontbreken. Na verloop van tijd zal er bloedverlies optreden en kan de vrouw pijn aan een kant of onderin de buik krijgen. De symptomen kunnen lijken op die van een late of abnormale menstruatie of aan een miskraam. Klachten treden meestal op tussen de 5de en de 12de week van een zwangerschap.
Een gescheurde eileider is een nog gevaarlijkere situatie. De vrouw ervaart dat als een hevige buikpijn. Het kan gepaard gaan met de symptomen van een shock: braken, misselijkheid, snelle pols, flauwvallen., transpireren.
Na het horen van de klachten, zal je huisarts je verwijzen naar een gynaecoloog. Die kan via een inwendige en vaginale echo zien of er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Als je als vrouw te horen krijgt dat je zwangerschap niet loopt zoals het zou moeten, is dat een zware klap. Daarom kan psychologische bijstand nodig zijn. Ook de vele onderzoeken die je moet doorlopen en de operatie om de vrucht te verwijderen zullen immers niet gemakkelijk zijn. Een ontsteking van de eierstokken of andere complicaties kunnen ook veel emoties teweeg brengen. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap mag niet onderschat worden, want in feite is het hetzelfde als een miskraam.
De EUG kan op twee manieren behandeld worden. In de meeste gevallen wordt gekozen voor een operatieve verwijdering van de vrucht. Dit kan gebeuren via een kijkoperatie of een bikinisnede, afhankelijk van de aard van de klachten. In bepaalde gevallen zal ook de eileider verwijderd worden. wat het schadelijkst is voor de vruchtbaarheid is nog niet helemaal duidelijk.
Als de waarde van het HCG-hormoon laag is, is soms behandeling door middel van injecties met het celdodend middel methotrexaat. Daarbij is geen gevaar voor de vruchtbaarheid of voor volgende zwangerschappen.
buitenbaarmoederlijke zwangerschap, zwanger, zwangerschap Een bevalling vindt plaats bij een zwangerschapsduur tussen de 38ste en de 42ste week. Een kind is al levensvatbaar vanaf een zwangerschapsduur van 26 weken. Maar bij zo’n vroeggeboorte is het kind heel kwetsbaar en moet het nog een hele tijd doorbrengen in de couveuse.
De meeste vrouwen bevallen in het ziekenhuis, maar je kunt er ook voor kiezen om thuis te bevallen. In België ligt het percentage vrouwen dat thuis bevalt erg laag, terwijl het in Nederland ten opzichte van andere West-Europese landen erg hoog ligt (30% in 2005).
Een bevalling kan op diverse manieren verlopen. Bij een natuurlijke bevalling kan je voor verschillende houdingen kiezen. Zo kan je plat op je rug liggen, maar kan je ook rechtop zitten of zelfs op handen en knieën bevallen. Als tijdens de bevalling blijkt dat de baby met het gezicht naar boven draait, is het beter dat de vrouw op haar zij gaat liggen.
Een alternatief hiervoor kan de onderwaterbevalling zijn. Deze manier van bevallen wordt steeds populairder omdat het nog steeds een natuurlijke manier van bevallen is, maar het minder pijnlijk is voor de mama. Informeer eens of een onderwaterbevalling mogelijk is in het ziekenhuis van jouw keuze.
Er bestaan ook heel wat hulpmiddelen voor wanneer de bevalling minder vlot verloopt. Zo kan een bevalling ‘ingeleid’ worden omdat de baby over tijd is of omdat de baby niet meer genoeg groeit op het einde. Ook kan je kiezen voor pijnbestrijding tijdens de bevalling. Zo bevallen steeds meer vrouwen met behulp van een epidurale verdoving. De vrouw krijgt dan ruggenprik en maakt de bevalling wel bewust mee, alleen zullen de pijnprikkels van de weeën minder hard gevoeld worden.
Als de bevalling niet goed dreigt te verlopen, bijvoorbeeld als zuurstoftekort dreigt voor het kindje of de bevalling te traag verloopt, kan men terugvallen op een tang- of vacuümverlossing.
Ten slotte kan je ook nog bevallen door middel van een keizersnede. Dit is een operatieve ingreep waarbij de baby via de buikwand ter wereld komt. Een keizersnede is een routineingreep waarbij niet veel kan misgaan, maar de mama zal er wel even van moeten herstellen. Voor een keizersnede wordt gekozen als het bekken van de moeder te nauw is, aks het kindje in een verkeerde houding ligt of als de moeder en het kind fysiek niet in staat zijn om een zware bevalling te doorstaan.
Een bevalling gaat zo van start:
Een handig lijstje:
Na de bevalling zijn er een aantal zaken die moeten gebeuren:
- Geboorteaangifte: dit moet gebeuren door een persoon die bij de bevalling is geweest. Deze persoon heeft er jouw paspoort voor nodig. Hieronder vind je hier meer over.
- Hielprikje: bij de aangifte krijg je de benodigdheden mee voor de hielprik. Deze prik screent baby’s op een paar stofwisselingsziekten en wordt meestal op de vijfde dag uitgevoerd. De kraamhulp zal de prik uitvoeren of anders iemand van het consultatiebureau (als je nog in het ziekenhuis verblijft, het ziekenhuispersoneel).
- Kinderbijslag: de papieren om deze aan te vragen ontvang je automatisch na aangifte van je kind.
- Geboortekaartjes: je kunt er voor kiezen om ze zo snel mogelijk na de geboorte te versturen zodat het meeste kraambezoek de eerste week komt, als je nog kraamhulp hebt. Als je ze later verstuurt, heb je wel een rustige kraamtijd, maar loop je de mogelijkheid om nog maandenlang bezoek te krijgen. Je kunt dit gedeeltelijk opvangen door een kraamfeest te organiseren. Als je wilt, kan je een e-mail (evt. met foto) aan je adressenbestand sturen en/of foto’s op een website plaatsen.
- Kraamzorg en nazorg door de verloskundige. Verder kan je een thuisbezoek van je huisarts/wijkverpleger verwachten voor controle van jou en de baby.
Als je kindje geboren wordt, moet er binnen aangifte worden gedaan aan de burgerlijke stand van de gemeente waar de baby geboren is. Deze akte is het bewijs dat je kindje is opgenomen in het geboorteregister. De vader, de moeder of beide ouders moeten deze aangifte binnen de 15 dagen doen.
bevalling, geboorte, zwanger, zwangerschap Wanneer de zwangerschap vóórde 20ste week afgebroken wordt, spreekt men van een miskraam. Want als de baby voor die periode geboren wordt, is hij nog niet levensvatbaar. Als je 21 weken ver bent en dan bevalt, spreekt men van een vroeggeboorte. In veel gevallen weet de vrouw in kwestie niet eens dat ze zwanger was en krijgt ze haar maandstonden gewoon een paar dagen later. Over het algemeen onderscheiden we drie soorten miskramen:
Krampen en bloedverlies kunnen duiden op een dreigende miskraam. Maar bij bloedverlies alleen is er niet meteen reden tot paniek. Verlies je echter enkele opeenvolgende dagen bloed, ga dan naar de gynaecoloog. Hij kan een bloedtest afnemen of een geluidstest doen om na te gaan of de foetus nog leeft.
Heb je als zwangere vrouw echter ernstige vaginale bloedingen en hevige krampen, dan duidt dat op een onvermijdelijke miskraam. Vaak is de baarmoederhals al geopend en is de foetus al onderweg om geboren te worden. Verwittig in dat geval onmiddellijk de hulpdiensten.
Soms kan het zijn dat de placenta of de foetus nog in de baarmoeder achterblijven na een spontane miskraam. In dat geval zal de gynaecoloog je baarmoeder leegmaken om infectie en hevig bloedverlies te voorkomen.
In bijna 60% van alle gevallen ligt de oorzaak van de miskraam bij fouten in de chromosomen van de ouders. Hierdoor kan de foetus zich niet ontwikkelen zoals het zou moeten en kan je een miskraam krijgen. Andere oorzaken zouden onder andere afwijkingen in het sperma, het eitje of de baarmoeder zijn. Daarnaast kunnen ook een slechte voeding van de moeder en het gebruik van drugs, alcohol of sigaretten een rol spelen.
Als de moeder lijdt aan bepaalde ziektes zoals een infectie, hoge bloeddruk, diabetes, hart- of nierziekten zou dat een miskraam kunnen veroorzaken. Het is echter niet bewezen dat hevige emoties zoals angst, verdriet of woede tot een miskraam zouden leiden. Wel is geweten dat fysieke oefenactiviteitenngen als springen, aerobics en seks een miskraam niet zullen uitlokken.
In een kwart van alle gevallen wordt de werkelijke oorzaak niet achterhaald.
Bloedverlies alleen is geen doorslaggevende factor om te vermoeden dat je een miskraam had. Je kunt een medisch onderzoek laten doen waarbij de arts zal nagaan of je het HCG-hormoon in je bloedt afneemt. Ook wordt een geluidstest gedaan om te horen of het hartje van de foetus nog klopt.
Jammer genoeg kun je een miskraam niet voorkomen. Als je een miskraam dreigt te krijgen, zal de arts je bedrust voorschrijven en je vragen niet te douchen of gemeenschap te hebben.
… is dat zeker geen prettige ervaring. Praat er daarom over en blijf niet met dat gevoel zitten. Voel je dat je het alleen niet verwerkt krijgt, roep dan professionele hulp in.
miskraam, vroeggeboorte, zwangerschap Ochtendmisselijkheid associëren we vooral met zwanger zijn. Je hoort zwangere vrouwen dan ook vaak bezig over hoe misselijk ze wel niet zijn. Hoe dat juist komt is niet geweten, maar wel hoe je het kunt voorkomen.
De naam op zich is een beetje misleidend want zo lijkt het of je alleen ’s ochtends misselijk bent. Maar zwangere vrouwen zullen wellicht al ondervonden hebben dat je op eender welk moment van de dag misselijk kunt worden. Vooral als je maag leeg is. Meer dan een derde van alle zwangere vrouwen krijgt in het eerste trimester met ochtendmisselijkheid te maken.
Bij sommige vrouwen houdt die misselijkheid zelfs tot het einde van de zwangerschap aan. Meestal blijft het gelukkig bij gewone misselijkheid waarbij je moet overgeven, je je ellendig voelt en hoofdpijn kunt hebben. In uitzonderlijke gevallen kunnen vrouwen door de misselijkheid niets meer eten, hebben ze ontzettend veel dorst, verliezen ze veel gewicht en hebben ze een verhoogde ademhaling en hartslag. In die gevallen moet de vrouw onmiddellijk naar het ziekenhuis om zichzelf en het kind niet in gevaar te brengen.
Niemand kon tot nu toe exact bepalen waar die ochtendmisselijkheid vandaan komt. Men vermoedt dat het zwangerschapshormoon HCG er voor een deel verantwoordelijk voor is. Maar het kan ook komen door de stretchbewegingen die de baarmoeder maakt of door verhoogde zuren in de maag wanneer je niets of het verkeerde voedsel eet. Emotionele factoren hebben ook hun invloed op ochtendmisselijkheid. Tijdens de eerste zwangerschap ervaar je die misselijkheid waarschijnlijk erger dan bij een latere zwangerschap. Ook al omdat je dan weet wat je te wachten staat en hoe je het kunt beperken.
Zwangere vrouwen zullen dit graag horen: het is inderdaad mogelijk om met enkele trucjes je misselijkheid te voorkomen of te beperken:
- Doe vooral ’s morgens alles rustig en overhaast niets.
- Eet iets wanneer je opstaat (een cracker bijvoorbeeld) want je wordt vaak misselijk omdat je maag leeg en je bloedsuikerspiegel te laag is.
- In plaats van 3 zware eet je beter 4 tot 6 lichte maaltijden per dag. Door de lange pauzes tussen twee maaltijden kun je misselijk worden, maar ook door te veel ineens te eten.
- Vermijd de geur en de smaak van voedsel waarvan je misselijk wordt.
- Eet vlak voor je gaat slapen nog een proteïnerijke maaltijd.
- Probeer stressvolle situaties te vermijden, zowel thuis als op het werk.
- Crackers en beschuiten verminderen de misselijkheid.
- Drink voldoende (water, kruidenthee of fruitsap) zeker als je regelmatig moet overgeven.
- Slaap en rust voldoende uit.
Als bovenstaande methodes je geen stap vooruit helpen, kan je arts je op medicatie gebaseerde behandelingen voorschrijven. Begin tijdens je zwangerschap nooit zomaar iets te nemen maar vraag altijd eerst raad aan je dokter of gynaecoloog.
misselijk, ochtendmisselijkheid, zwanger, zwangerschap Zonder iedereen over dezelfde kam te scheren, dromen de meeste mensen wel van een gezinnetje. Een lieve partner en één – of meerdere - klein(e) wonder(tjes) van jullie beiden. Maar soms loopt het daar vast. Soms speelt Moeder Natuur je parten en hebben jullie moeite om kinderen te krijgen.
Veel mensen kampen met een vruchtbaarheidsprobleem. Men spreekt van een vruchtbaarheidsprobleem als je na een jaar, zonder anticonceptie te gebruiken en seksueel actief te zijn, nog steeds niet zwanger bent. Maak je niet meteen zorgen als je niet zwanger bent, want dat betekent niet dat je nooit kinderen zult krijgen.
In sommige gevallen moet een koppel bijvoorbeeld gewoon exact te weten komen wanneer de vrouw vruchtbaar is. Als ze daar rekening mee houdt, kan het al zijn dat ze binnen een bepaalde tijd wel zwanger geraakt.
Je bent in ieder geval niet de enige die met het probleem kampt. Zo’n 25% van alle koppels krijgen vroeg of laat met vruchtbaarheidsproblemen te maken.
Vruchtbaarheid hangt samen met je leeftijd. Hoe ouder je bent, hoe minder vruchtbaar je wordt. In ongeveer 40% van alle gevallen is het de man die onvruchtbaar is. Toch gaat het meestal om een combinatie van verschillende factoren bij man en vrouw. Wanneer je denkt onvruchtbaar te zijn, bespreek het dan gerust met je arts of gynaecoloog. Zoals al eerder opgemerkt, ben je niet de eerste die vruchtbaarheidsproblemen heeft. Hieronder vind je een aantal zaken die je met je arts kan overlopen om na te gaan of je wel degelijk onvruchtbaar bent:
- Voor veel koppels is het vooral de timing die hen parten speelt. Je kunt uitrekenen wanneer het voor jou het beste moment is om te vrijen zodat het eitje bevrucht kan worden.
- Kwalitatief goed sperma is verder ook van belang. De man kan zich laten onderzoeken indien nodig.
- Ga eens na of je als vrouw een onregelmatige ovulatie hebt.
- Soms kan het zijn dat de baarmoeder niet geschikt is om er een eitje in te laten nestelen en het te laten groeien.
- Laat ook het baarmoederslijmvlies nakijken. Het zou kunnen dat de samenstelling ervan zaadcellen tegenhoudt waardoor het eitje niet bevrucht kan worden.
- In sommige gevallen produceert de vrouw onvoldoende of afwijkend progesteron in de 14 dagen na de eisprong. Dat hormoon noemt men ook wel het zwangerschapshormoon en is nodig voor de bevruchting.
- Een minder goede gezondheid van (een van) de partners kan ook meespelen. Laat je eens volledig checken op ziektes.
onvruchtbaar, vruchtbaarheid, zwanger, zwangerschap Lupus is een aandoening die vooral vrouwen treft die in hun vruchtbare periode zitten (van ongeveer 18 tot 50 jaar).
Tijdens een zwangerschap moet je sowieso al veel voorzichtiger zijn met andere ziekten. Voor lupus geldt dit zeker. Vooral als je zwanger bent, kan lupus vervelende complicaties met zich meebrengen. Het is zeer belangrijk om de lupus te laten behandelen tijdens de zwangerschap omdat lupus tijdens de zwangerschap tot een miskraam kan leiden.
Ook worden er door het lichaam zelf antilichamen gemaakt die er ook nog voor kunnen zorgen dat er een miskraam komt. Vrouwen die aan lupus lijden tijdens de zwangerschap moeten dan ook zeer goed in de gaten gehouden worden door een arts of gynaecoloog. Als je je dan vaak genoeg laat controleren en alles extra goed in de gaten houdt, zal de zwangerschap ondanks de lupus zeer goed verlopen. Ook worden er vaak bloedtesten afgenomen om de ziekte nauwlettend in de gaten te houden.
Na de geboorte kan het zijn dat de baby last heeft van de lupus (die het van de moeder heeft overgekregen via de placenta). Na een aantal maanden (meestal zes) gaat dat ook weer weg. Ook bij de moeder kan het nog even in het lichaam blijven maar uiteindelijk zal het weggaan wanneer de lupus tijdens de zwangerschap is ontstaan. Soms kunnen baby’s last hebben van een trage hartslag en moeten ze een operatie ondergaan om een pacemaker te plaatsen.
Vroeger werd vrouwen met lupus afgeraden om kinderen te krijgen maar aangezien de gezondheid van vrouwen met lupus tijdens de zwangerschap zo goed in de gaten gehouden wordt, hoeft dat niet meer. Vrouwen met lupus kunnen met een gerust hart aan kinderen beginnen.
Wanneer je als vrouw tijdens de zwangerschap lupus hebt, moet je een dokter raadplegen. Desgewenst moet je de resterende tijd van de zwangerschap in het ziekenhuis opgenomen worden. Daardoor is een goede zorg gegarandeerd en is er een veel grotere kans op een goed verloop van de zwangerschap.
lupus, zwanger, zwangerschap